İnsan bir şey bekliyordu, sabahtan akşama kadar bekliyordu ve hiçbir şey olmuyordu.
İnsan tekrar tekrar bekliyordu. Hıçbir şey olmuyordu. İnsan bekliyor, bekliyor, bekliyordu, düşünüyor, düşünüyordu, şakakları ağrımaya başlayana kadar düşünüyordu. Hiçbir şey olmuyordu. İnsan yalnız kalıyordu.
Yalnız. Yalnız.
Kitabı okurken çoğu yerde gözlerim doldu bazen gözlerden birkaç damla yaş...
dramla ilgisi olmayan bir kitap olmasına rağmen ağlattı yani sanırım ben fazla duygusalım herkesin okuması gerektiği bir kitap olduğunu düşünüyorum ve her sayfasından alıntı atabilirdim o dereceydi yani ama bu kitabı bitiremezdim gerçekten :D
her neyse kesinlikle bu kitabı okuyun ve okutturun özellikle mümkünse ebeveynlerinize...
Snellman çok büyük adamsın vesselam :')
Çocuklarımıza, 'Yalan söyleme, aldatma. Bu iyi değil, bu kötü, bu günah. Tanrı bunu sevmez. Bunu cezalandırır,' gibi sözler sarf ediyorlar. Oysa kendileri yalan söylüyor, aldatıyorlar. Birbirlerine de, başkalarına da yalan söylüyorlar. Çocuklarına yalan söylüyorlar. Onlara 'Kimseyi rahatsız etme, kaba ya da kötü olma,' diyorlar. Oysa kendileri de kaba, kötü ve herkese hakaret ediyorlar. Bir şey söyleyip tersini yapıyorlar.
Ebeveynler çocuklarının daha küçük olmalarına rağmen dikbaşlılığından, yozlaşmalarından, laf dinlememelerinden sürekli şikâyet ederler. İyi ama çocuklarını ilk bozan kimdi? Kim söz dinlememelerini tavsiye etti? Siz sevgili anne babalar.