Uzun bir süredir kültürümüzde baba -ne yazık ki ve hangi nedenle olursa olsun- herhangi biri için, en kötüsü, kendisi için bile, "orada olma" konusunda yeteneksiz ya da gönülsüzdür. Pek çok vahşi huylu kız çocuğu için babanın çökmüş bir adam, her gece kendisini ceketiyle birlikte dolaba asan bir gölgeden ibaret olduğu kolayca söylenebilir.
Hangi tarz otorite tanımlarsa tanımlasın, "uygun" olmaya zorlamak çocuğu uzaklaştırır, yeraltına iter ya da bir beslenme ve huzur yeri bulmak için uzun süre dolaşıp durmaya sevk eder.