DaDa
@poemsjargon
Kendiliği,müstakil oluşu, karaduygululuğu, ötekiliği ve sıkı şiiri sever. Bu mecrayı, saydam bir not defteri olarak kullanıyor. * Paylaşımlarım, onlara kattığım subjektif yorumlar dışında, hukuki olarak asıl sahiplerini bağlar.
Şu anda okuduğu kitap
Reklam
(...)
Kentin yukarılarına tırmanıp, kırlara çıktım. Dolunay vardı; yere vuran koyu, kara gölgeleriyle benim gölgemi yok eden kocaman bulutlar yüzüyordu gökte. Kentin çevresini
açıktan dolanarak Volga'ya, Otkos'a indim; tozlu otlara uzanıp uzun uzun nehrin ötelerini, çayırları, kımıltısızmış gibi görünen bütün bu çevreyi izledim. Volga üzerinde ağır
ağır süzülen bulut gölgeleri, çayırlara ulaştığında, nehrin sularıyla yıkanmışçasına daha aydınlık, daha ışıltılı bir görünüm alıyordu. Çevrede her şey soluğunu tutmuş, yarı uykulu,
söndü sönecek bir hal almıştı; sanki harekete, hayata doğru canlı, tutkulu bir aşkla değil, ağır bir zorunlulukla, isteksizce kımıldar gibiydi her şey.
Bütün dünyaya ve tabii kendime de, öyle bir tekme atmak istiyordum ki her şey, bu arada ben de, güzel, canlı, namuslu bir hayat başlatmak üzere, birbirini seven insanların neşe dolu, coşku dolu danslarıyla, çılgınca dönmeye başlayalım...
(...)
(...)
Sonunda şarkısını bitirerek alçakgönüllülükle sandalyesine oturan Kleşçov'a bir bardak votka veren meyhaneci, gülümseyerek hoşnutluğunu dile getiriyor:
- Doğrusu diyecek yok, güzeldi! Gerçi şarkı söylemekten çok, bir öykü anlatır gibisin, ama işin ustası olduğun, kesin! Kimse bunun tersini savunamaz...
Kleşçov sakince votkasını yudumluyor , birkaç kez boğazını temizler gibi öksürüyor , sonra usulca:
- Sesi olan herkes şarkı söyleyebilir, -diyor ,- ama benim yaptığım gibi şarkının ruhunu yansıtmak... her babayiğidin harcı değildir.
- Bir de böyle övünmesen!
- Övünecek şeyi olmayan, övünmez, -diyor şarkıcı, hep böyle usulca, ama daha da bir inatla.
- İn biraz aşağı yahu, amma yüksekten atıyorsun! -diyor, meyhaneci, canı sıkılmış.
- Kimse ruhundan daha yükseğe çıkamaz!
(...)
Reklam