Bu kitapta destek görerek yaşanan yalnızlık vede doğayla bütünleşmek insanı içine içine çekiyor. Resmen okuduktan sonra altüst olduğum bir kitap oldu. Belkide içimizde bir yerlere gömdüğümüz doğayla ve sakin bir yaşamı gün ışığına çıkardığı içindir bu kadar altüst olmak, çünkü biz;özellikle büyük şehirlerde yaşayanlar, ne zaman şöyle bir durup bir kendimize vakit ayırdık? sürekli bir koşturma halinde günlerin haftaların hatta belki yılların akıp gittiğini onlar aktıktan sonra farkediyoruz. Buna karşın sade ve huzurlu bir yaşamın tadını belki bir filmde yada kitapta gördüğümüzde kaybettiklerimizi bazen kısa süreliğine anlayabiliyoruz; bir göle kuşbakışı bir izlem, bir şelalenin sesindeki melodi bir ormandaki ağaç dallarının hışırtısı ve sade bir yalnızlık bazen özlemlerimizi görmemize olanak tanır. bunu çok iyi ifade etmiş murakami bence