Stephen King bu kitabında tamamen insanın karanlık tarafına odaklanmış ve bunu o kadar gerçekçi yapmış ki okurken rahatsız oldum. Kitap beni gerdi.
Annie karakteri gerçekten ürkütücü. Çünkü ne yapacağını asla kestiremiyorsun. Bir an şefkatli gibi davranıp bir anda çok sertleşebiliyor. Bu dengesizlik de kitabın gerilimini sürekli yüksek tutuyor.
En sevdiğim şeylerden biri de hikâyenin büyük kısmının tek bir evde geçmesine rağmen hiç sıkmamasıydı. Aksine o kapalı ortam hissi daha da bunaltıcı bir atmosfer yaratıyor. Paul’un çaresizliği çok iyi geçiyor okuyucuya. Her sayfasında ayrı bir gerilim yaşadım ve soluksuz okudum resmen.
SadistStephen King · Altın Kitaplar · 20185,7bin okunma
Bu kitap “okunup bitirilen” değil, “üzerine düşünülen” bir metin. Kısa ama zihinde uzun süre kalan türden. José Saramago’nun tarzı burada çok belirgin. Diyaloglar alışılmışın dışında, noktalama sade, anlatım akıcı ama aynı zamanda düşünmeye zorlayıcı. Bu da kitabı hem kolay hem de zor kılıyor: Okuması hızlı, anlaması ise katmanlı.
İnsan, kendini ancak “bilinmeyene doğru yola çıkarak” tanıyabilir. Yani güvenli alanında kalan biri aslında kim olduğunu tam olarak bilemez.