Ustalık Gerektiren Kafaya Takmama Sanatı (The Subtle Art of Not Giving a F*ck), Amerikalı yazar ve blog yazarı Mark Manson tarafından kaleme alınan, geleneksel kişisel gelişim kitaplarının "her zaman pozitif ol" dayatmasına meydan okuyan, küresel çapta büyük başarı yakalamış sarsıcı bir modern felsefe ve rehber kitabıdır. Yazar, alışılagelmiş pembe tablolar çizmek yerine, hayatın gerçekleriyle yüzleşmeyi ve acıyı kabullenmeyi temel alan ters köşe bir yaklaşım sunar.
Mark Manson’ın ana tezi, her şeyi kafaya takmayı bırakıp sadece gerçekten önemli olan birkaç şeyi önemsememiz gerektiğidir. Yazara göre hayat kısıtlıdır ve enerjimizi her küçük soruna harcarsak mutsuz olmamız kaçınılmazdır. Kitap, "kafaya takmamayı" boşvermişlik veya umursamazlık olarak değil, neyin önemsenmeye değer olduğunu seçme becerisi olarak tanımlar.
Manson, hayatın acılardan, başarısızlıkl屋さん ve pişmanlıklardan muaf olamayacağını savunur. Gerçek mutluluğun sorunsuz bir yaşam sürmekle değil, çözmekten keyif alacağımız doğru sorunları seçmekle mümkün olduğunu belirtir. Kitap boyunca; kusursuzluk yanılgısı, sürekli özel hissetme arzusu, kurban psikolojisi ve ölüm gerçeği gibi ağır konuları samimi, esprili ve bazen de oldukça sert bir dille masaya yatırır.
Ustalık Gerektiren Kafaya Takmama Sanatı; modern dünyanın yarattığı sürekli mutluluk ve başarı baskısından yorulan okurlar için, sınırlarını kabullenmenin, sorumluluk almanın ve daha samimi, gerçekçi bir yaşam kurmanın yollarını gösteren pratik ve dürüst bir başucu eseridir.
Müthiş bir kişisel gelişim rehberi olan Hayır Diyebilme Sanatı, başkalarını memnun etme çabasıyla kendi sınırlarını ihlal eden insanların içsel özgürlüklerini nasıl geri kazanabileceklerini anlatıyor. Kitap, suçluluk hissetmeden "hayır" diyebilmenin aslında bir bencillik değil, kişisel haklarımızı koruma ve kendimize duyduğumuz saygıyı inşa etme yöntemi olduğunu pratik örneklerle gözler önüne seriyor.
Reklam
Zaman akıyor da ya sen?
Şüphesiz ki çoğumuz zamanın ne kadar kıymetli ve geri getirilemez olduğunun farkındayızdır. Zaman, bu kadar ehemmiyetli iken bu farkında oluş tek başına yeterli değildir ve tek başına bizlerin yaşam kalitesinde değişikliğe yol açmaz.
Zamanın kıymetini bir şeyleri kaybedince ya da bazı fırsatları kaçırınca daha iyi idrak ederiz. O anlarda bir saniyeyi dahi geri getirememek en büyük pişmanlığımız ve yakarışımız haline gelir. Keşkelerle boğuşur, ah vah ederiz. Böyle durumlarda zamanın acımasız ve hızlı geçişini iliklerimize kadar hissederiz.
Zaman, her ne kadar bizler için soyut bir kavram gibi görülse de aslında en somut, yaşamımızın düzenini en çok belirleyen ve hayat kalitemize en çok etki eden mefhumdur. Biz zamanı her şeyden bağımsız, bizimle ilgisi olmayan ve kendi halinde alan bir nehir gibi zannederiz. Oysa saçlarımız beyazlayınca anlarız zamanın ne kadar hızlı geçtiğini ve o zaman anlarız yılların bizi eskiten bu acımasız geçişini.
Yüce Allah'ın, ayetine zamana yemin ederek başlaması onun aslında ne kadar önemsenmesi ve dikkatli kullanılması gereken bir değer olduğunu gözler önüne seriyor.
"Zamana yemin olsun ki insan ziyandadır."
Burdan anlaşılması gereken bir diğer husus ise zamanı boşa tüketen insanın açıkça bir ziyanda olduğudur. En kötüsü ise insanın ziyanda olduğunun farkında olmayışıdır. Kısaca, zaman ziyan eder. Zaman sizi yönetirse sizi ziyan eder, zarara uğratır. Siz zamanı yonetirseniz hayatınızın düzenini kuracak en büyük sermayeyi elinize almış olursunuz. Ve büyük yararlar sağlarsınız.
Allah da inşirah süresinde bizlere;
"O halde mühim bir işi bitirdiğinde hemen başka bir mühim işe sarıl.
Dua ve niyazla yalnızca Rabbine yönelip yalvar!"
Buyurmaktadır.
Allah tembelliği değil, dünya ve ahiret için çalışmayı öğütler. Kitapta birkaç örnekte bazı
İçindeki Uyuyan Güzeli Uyandır klasik bir hikâye anlatmaktan çok, adım adım bir “kendini dönüştürme rehberi” gibi ilerliyor. Kitapta ana fikir, insanın hayatında yaşadığı tıkanmaların dış dünyadan değil, büyük ölçüde kendi zihinsel kalıplarından kaynaklandığı ve bunların fark edilerek değiştirilebileceği üzerine kuruluyor.
Kitabın ilerleyişinde sık sık okuyucuya yöneltilen sorular ve küçük uygulamalar var. Örneğin kişinin “ben kimim?” sorusuna verdiği otomatik cevapların aslında geçmiş deneyimlerle şekillendiği, ama bunun sabit olmadığı vurgulanıyor. Yani “başarısızım”, “yetersizim”, “geç kaldım” gibi iç seslerin gerçek değil, öğrenilmiş inançlar olduğu fikri tekrar tekrar işleniyor.
Daha ileri bölümlerde yazar, özellikle ilişki dinamiklerine de giriyor. Birçok insanın sevgiyi dış onay üzerinden aradığı, bu yüzden sürekli eksiklik hissi yaşadığı anlatılıyor. Burada önerilen şey, başkalarının sevgisini “kazanmaya çalışmak” yerine, kişinin kendi değer algısını içeriden inşa etmesi. Kitap, bu noktada affetme, geçmişle hesaplaşma ve sınır koyma gibi pratik başlıklar sunuyor.
Son kısımlarda ise daha “uyandırıcı” bir ton var: kişinin artık kendi hayatının pasif bir izleyicisi değil, aktif bir kurucusu olması gerektiği vurgulanıyor. Küçük günlük alışkanlıkların (düşünceyi yakalama, olumsuz iç sesi durdurma, bilinçli seçim yapma) zamanla büyük bir zihinsel dönüşüm yaratabileceği iddia ediliyor.
İçindeki Uyuyan Güzeli Uyandır bu haliyle bir roman gibi değil, daha çok “kendini yeniden programlama” fikrini merkezine alan bir metin. Hikâye değil ama yönlendirme var; gizem değil ama farkındalık hedefi var. Bu yüzden okura “bir şey anlatmaktan” çok, “bir şeyi fark ettirmeye” çalışıyor.
Paul Jarvis'in kitabı, girişimcilik dünyasında sıklıkla dile getirilen “büyü ya da öl” anlayışına meydan okuyan sıra dışı bir eser. Jarvis'in temel iddiası oldukça basit ama düşündürücü: Her işletmenin büyümesi gerekmez; bazen küçük kalmak daha akıllıca, daha kârlı ve daha özgürleştirici olabilir. Gerçekten daha fazla müşteri, daha fazla çalışan ve daha fazla gelir her zaman daha iyi midir? Jarvis, bunun otomatik olarak doğru kabul edilmesine karşı çıkıyor. Ona göre önemli olan işletmenin sahibine nasıl bir hayat sunduğu. İş, hayatı yönetmemeli; hayatı desteklemelidir.
Kitap, romantik girişimcilik hikâyeleri anlatmak yerine, pratik düşünmeye neden oluyor. Tutkunun tek başına yeterli olmadığını, müşteri ihtiyaçlarını anlamanın, sağlam sistemler kurmanın ve sadık müşteriler edinmenin daha önemli olduğunu savunuyor. Ayrıca sürekli yeni müşteri peşinde koşmak yerine, mevcut müşterileri elde tutmanın değerine dikkat çekiyor.
Jarvis, başarıyı şirketin büyüklüğüyle değil, kişinin kendi “yeterince” noktasını belirleyebilmesiyle ilişkilendiriyor. Tek Kişilik Şirket, girişimcilik üzerine yazılmış klasik “daha büyük düşün, daha hızlı büyü” kitaplarından biri değil. Tam tersine, “Ne kadar büyümek gerçekten gerekli?” sorusunu sorduran, sakin ama etkili bir karşı tez sunuyor. İş hayatında özgürlük, denge ve sürdürülebilirlik arayanlar için okunmaya değer bir kitap. İşletmeler için kurulan cümleler, hayatımız için de kurulabilir. Örneğin, her iyi, kendisine ulaşmaya değer mi?
Hakan hocayı çok değer verdiğim bir psikologdan duymuş sonra da twitter hesabını takip etmiştim. kısa kısa kesitleri bile çok etkileyici geliyordu. zaman zaman yol göstericiydi hatta. Ayna nöronlar kritik grubumuzla 11. okumamızı bu kitapla yaptık. Tam beni sevdiğim bir okuma seferiydi. sebepleri ise şöyle; gelişimsel bilgilere değiniyordu, hem teknik konulara hem de pratik alanlarına vurgu vardı, zaman zaman düşündürüyor ve mutlaka yön gösterici bir yanı oluyordu hem de yerel örnekler ve bakış açıları vardı. hepsini bir araya getirince çoğu kişi için okuması zor hatta kalın bir kitap ortaya çıkıyor ancak Hakan hocanın deneyileriyle harmanladığı bu kitap o kitaptır yani, okunulasıdır. Peki genel olarak ne anlatıyor? bilişsel davranışçı yönünden ele alınan bakış açısını okuyoruz ancak asla bir ders niteliğinde değil. Nöroloji konusunda daha önce hiç okuma yapmamış olan kişiler kritik oturumunda o bölümü sevdiklerini anlattılar mesela. yani en bilimsel olabilecek kısım dahi sevilmişti zaten. bununla beraber ben mesleğim adına pek çok not aldım kendime. söylem örnekleri, tablo düzenleme ve açıklamaları harikaydı. mesela tabloları doldururken örnekleri belli başlı 3 kişi çerçevesinde döndürmüş hoca. onların hikayesini ve söylediği cümleleri öne alarak şöyle olmalı, böyle düşünülmüş gibi analizlerle açıklamasını sürdürüyor. bu sanki çok sık tekrar ediliyormuş gibi görünse de konuyu pekiştirmek anlamında çok işe yarıyor. hatta kitap kritiği oturumumuzda bir katılımcı "burada aslında şu kadar kişiyiz ama mehmet bey ve .. hanımı da burada sayabiliriz" dedi. yani kitaptaki o kişilerle bağ kurmuş ve yanımızda olmaları gerektiğini düşündüğünü söyledi. bu çok özel bir etki bana kalırsa. psikoloji konusunda genelde çeviri eser ve yabancı yazar önerileri yoğunluklu oluyor nitelikli
Reklam
Reklam