Tamer
@prisonerr
İnanmak, insanın yaradılışından gelir ve son derece doğaldır. İnkar ise insan fıtratıyla çelişen bir durumdur ve doğal değildir.
Tamer
İnsanın yaradılışıyla zıtlaşması, hissettiği kaygının temel kaynağıdır. İnanma insanın mayasında var olduğundan, Allah'ı bulamayanlar ve bilemeyenler, derinden derine büyük bir ıstırap duyarlar.
(Bu nedenle insan, yeryüzü hayatında sürekli bir arayış içindedir. Yaşadığı evrende, olgu ve olayları keşfetme, sebepler arama ve sonuçlar çıkarma yolunda koşar durur.) S.94
Reklam
O kadar iyi bir dinleyiciyim ki tanımadığım insanlar bile içini açabiliyor. Çok zor derdimi açan biriyim, açtığım zamanda gerçekten dinlenilmek istiyorum. Hiçbir şey yapmasın, sadece dinlesin istiyorum. Ama bunu hiçbir zaman hiç kimse başaramadı. Ne ben açabildim kendimi, ne onlar anlayabildi beni. Bugün arkadaşım, ısrarla soruyor neyin var diye? Tam anlatmaya başlıyorum, kendi derdinden bahsetti. Anlat dedim, bu dünyaya dinlenilmek için değil, dinlemek için geldim. Anlat dinliyorum dedim ve benim yine üstüm örtüldü..
Tamer
Benim yakınımda da var böyle biri. Ne zaman bir konu açılsa direk kendisine bağlıyor, nerde bir kelime ile bulsa kendiyle eşleştiriyor. Değil başkası, kendisini bile dinleyemiyor muhtemelen. Bir şeyler yerken boğazım tıkandığında ne hissediyorsam bunlar karşısında da aynı şeyi hissediyorum; boğuluyorum boğuluyorum boğuluyorum. Yazarken tekrar boğuldum
"Bütün aptal aşıklar, aşkın kendilerine has olduğuna inanırlar. Onlara sorsanız, daha evvel kimse o cümleyi kurmamış, o şarkıyı dinlememiş, o yağmurun altında el ele yürümemiştir."
Sayfa 15
Tamer
Söylenmedik söz, okunmadık şiir, dinlenmedik şarkı kalmadığını; içinden geçtikleri her minik an ve his kırıntısının dünya dönmeye başladığından beri yaşandığını, döndükçe de tekrarlanacağını, yani pek de öyle hususi sayılamayacağını bilmez yahut bilmezden gelirler.
"Koşulsuz sevgi, sadece çocukların değil tüm insanların en derin özlemidir."
Sayfa 48
Tamer
Diğer yanda ise, kişinin değerlerinden dolayı hak ettiği için sevilmesi her zaman yerini kuşkuya bırakır: belki beni sevmesini istediğim kişiyi memnun edememekteyim, belki şu; belki bu oluyor. Burada sevginin her an bitivereceği korkusu vardır. Daha da öte 'hak edilmiş' sevgi, yerini, kolayca, kişinin o olduğu, kendisi olduğu için sevilmediği, sadece hoşa gittiği için sevildiği, son çözümlemede kişinin sevilmeyip kullanıldığı yargılarıyla acı bir duyguya bırakır. İster büyük, ister küçük olalım, hepimiz kuşkusuz ana sevgisine tutunmanın özlemi içindeyiz.
"Bir keresinde de bir kızı sever gibi olmuştum; bu kız bana söylemişti, her şey gibi aşk da soluklaşır demişti."
Tamer
"Kendi de soluk benizli, zayıf bir şeydi. Dediği gibi olmuştu. Aşk da soluklaşmıştı.."
Reklam