Farkında mısınız bilmem, kimse kendi acısını bile duymuyor artık. Kimse bir başkası için kederlenmiyor. Birbirine ihtiyacı olanlar özenle uzak duruyor birbirinden. Küçücük çocuklar bile yalnızlığın bilimini yapıyor.
Hangi hayal hangi hatıranın yerini tutar
Bir gövdeden ötekine gölgelenen zamanlar
Ey çaresizlikten yapılmış yaşama bilgisi
Taşların taşlarla konuştuğu bu yalnızlıkta
İnsan üzüntüden başka nedir ki..
O da kadınların çoğu gibi tümüyle başkalarının ruh halinden beslenirdi.Arzulandığı zaman güzeldi,zeki insanların arasında nüktedandı,gururu okşandığında kibirliydi,sevildiği zaman aşıktı.Ondan çok şey istendikçe o daha fazlasını verirdi.