Emre aksu
@protagoraass
Bir oteli yönetmekle bir kurumu, geniş bir işletmeyi, bir ülkeyi yönetmek aynı şeydi aslında. İnsan kendini, olanaklarını tanımaya, gerçek sorumluluğun ne olduğunu anlamaya başlayınca bocalıyordu, dayanamıyordu. Ülkeleri yönetenler iyi ki bilmiyorlardı bunu; yoksa bir otel yöneticisinin yapabileceğinden çok daha büyük hasarlar yaparlardı yeryüzünde.
Hüseyin Rahmi, bütün eserlerinde yaptığı gibi bu eserinde de toplumsal bir eleştiride bulunmuş. Bu eleştiriyi bir kişi üzerinde yapması dikkate değer. Efsuncu Baba, ailesinden gelen inançlar ve okuduğu kitaplardan dolayı tamamen dogmatik bir düşünceye sahip bir kişilik olur. Yanına aldığı iki kişiyle bir hayal dünyasına yolculuk yaparlar. Bu yolculukta insanin inandığı şeylere nasıl bağlı kaldığını görüyoruz. Özetle toplumumuzun hâlâ daha değişmen kulaktan duyma efsanelere inanma inancını göreceksiniz.
