"Davayı baştan kaybettiğini bildiği için üstünlüğümüze meydan okumayan bir arkadaşımız olsun istemez miyiz? Kum torbası muamelesi yapabileceğimiz birine ihtiyaç duymaz mıyız hepimiz?"
Bu kitabı lise yıllarımdan itibaren iki-üç kez okumaya çalıştım ama her seferinde “Bu nasıl bir kurgu?” diyerek yarım bıraktım. Lise döneminde wattpad kitapları genelde daha kolay okunur; o heyecana kapılırsanız sizi sürükler. Ancak bu kitapta o kadar toxic bir ilişki var ki sizi "ya noluyo?" diyerek cringe komasına sokuyor.
En büyük sorun bence ana karakterde. Yosun —Wattpad kızlarının gündelik bir ismi olmaz— özsaygısı oldukça düşük, kendini neredeyse tamamen kaybetmiş bir karakter olarak yazılmış. Özgür’ün onu açıkça kullanmasına ve bunu yüzüne karşı söylemesine rağmen, Yosun bu durumu sorgulamak yerine romantize ediyor. “Of, ne güzel sigara içiyor; ben bir balığım, o da bir tilki.” gibi cümlelerle sağlıksız bir ilişkiyi çok güzel güzellemesini yapıyor yazar bize.
O dönem etrafımda bu kitaba hayran kalan bir çok arkadaşım vardı. Belki kendi ilişkilerinde de Özgür gibi birisini aradılar hep. Gerçekten kötü bir kitap tavsiye etmem.