Kopmak ölüm gibi, diye düşündüm; başlarda insanın canını yakıyor, sonra yokluğa alışıyorsunuz, diğeri, ölen kişi, yavaş yavaş yok olup sizden uzaklaşıyor.
İlişkilerini kesmeleri iyi olurdu, ama kopamadılar, talihsizlik burada işte, en büyük talihsizlik, dedim, ilişkiyi kesememek, bir türlü kopamamak, kaçıp gidememek, kalmaya ve yenilip yutulmaya mahkum olmak.
İnsanlar iyidirler. Yalnız ne var, birbirlerinden müthiş farklıdırlar, işte budur mesele, akıl ermez derecede farklıdırlar. Birisi binbaşıdır da öteki aşağı rütbelerde olur, ne yapalım. Binbaşının karnı toktur, binbaşı sıhhatlidir, yün don giymiştir. Geceleri yatacak bir yatağı, bir karısı vardır.
Ve beriki açtır, topaldır, bir gömleği bile yoktur giymeye. Geceleri eski bir sediri yatak yerine kullanır, bodrumundaki tıknefes farelerin cikcikleri karısının fısıltıları yerine geçer. Eveeet, insanlar iyidir. Yalnız farklıdırlar, hayret edilecek derecede birbirlerinden farklı.