Bir mayıs daha gitti ömürden,
Evvela portakal çiçekleri çaldı aklımı,
Sonra hanımeli kokuları.
Varmış gibi aceleleri,
Bahar rüzgarına kapılıp gittiler.
Tutamadım zamanı.
Çözer belki haziran sıcağı,
Aramızdaki ince ayazı.
Yarın meçhul, yaşamak ne yazık ki hala güzel,
Bari iğdeler açmadan gel..
“Sana, beni asla tanımamış olan sana.”
Bu tek cümle, aslında tüm kitabın kalbidir. Her şeyin başlangıcı ve aynı anda sonu…
Birçok dostumun tavsiyesiyle başladım bu kitaba. Okudukça yerimden