"hiçbir zaman adil yargılanmayacağımın çok iyi farkındaydım. sonuç olarak, başkalarına yardım için başvurmanın bir faydası yoktu. yapabileceğim tek şey, diye düşündüm, susmak, tahammül etmek ve soytarılığıma devam etmek.
ne dedin? insanlara inancım kalmamış mı? ne zaman mı hristiyan oldum? tüm insanların günahkar olduğuna inanmaya ne zaman mı başladım?
belki birileri beni böyle şeyler diyerek küçümser. ama neden insanlara dair inancı yitirmek sizi doğrudan dine giden yoldan çevirsin ki?"
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
"insanları güldürdüğü sürece ne olduğu fark etmeksizin her şeyi yapabilirdim. onları güldürebilirsem, onların "hayatlarına" gerçekten uymamamı önemsemezler diye düşündüm."
dün akşam midem şarap, kalbim neşeyle doldu
ıssızlığıyla kasvetiyle yeni gün doğdu
gece öyle tekinsiz, öyle hain ki
bütün duygularım tuzla buz oldu
okurken gözlerim bulanıklaşmıştıAlıntı
"koridor karanlıktı; lambanın yanında duruyorlardı. bir dakika birbirlerini sessizce seyrettiler. razumihin hayatı boyunca hatırlayacaktı bu ânı. raskolnikov'un alev alec ve dimdik bakışı her an daha da güçleniyordu sanki, ruhuna, bilincine yerleşiyordu. birden razumihin irkildi. aralarında tuhaf bir şey yaşandı... bir fikir geçti, sanki bir ima; korkunç, benzersiz bir şey birden iki taraf da anladı.. razumihin ölü gibi bembeyaz oldu. 'anlıyor musun artık?' dedi birden raskolnikov hastalıklı bir şekilde çarpılmış yüzle. 'dön, yanlarına git,' dedi birden ve hızla dönüp binadan dışarı çıktı. artık o gece pulheriya aleksandrovna'nın yanında ne olduğunu, razumihin'in onların yanına nasıl döndüğünü, onları nasıl teselli ettiğini, nasıl rodya'yı hasta olduğu için dinlenmeye bıraktığı gerektiğini söyleyerek nasıl yalan söylediğini, onun çok sarılmış olduğunu, onu sinirlendirmemek gerektiğini söylediğini; kendisinin, razumihin'in onun peşinden gideceğini, iyi doktora bif konsültasyona götüreceğini nasıl söylediğini anlatamayacağım... kısacası, o geceden sonra razumihin onların oğlu ve kardeşi oldu."
“Sayın bayım”, diye başladı söze yine gösterişle, “yoksulluk ayıp değil, bu gerçek. Sarhoşluğun da hayırlı bir şey olmadığını biliyorum ve bu da doğru. Ama dilencilik sayın bayım, dilencilik ayıptır efendim. Yoksullukta doğuştan gelen duyguların soyluluğunu korur insan, dilencilikteyse asla ve kimse koruyamaz. Dilencilik edeni sopayla kovalamazlar bile, daha da incitici olsun diye süpürgeyle süpürürler insan cemiyetinden; hem de haklı olarak; çünkü dilencilikle önce ben kendi kendimi aşağılamaya hazırım. Sonra gelsin meyhane! Sayın bayım, eşim bile bilmiyor ne olduğumu!”