hastalığı "...kibarlığa aykırı bir olaya indirgendiğini görüyordu; Ivan İlyiç'in ömrü boyunca didindiği 'kibarlığa' aykırı!"
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Yaşayamamış olmanın ızdırabı üzerineEdebiyat
Ölümün kıyısında çektiği acılar değildi onu inciten, yaşayamamış olmanın pişmanlığıydı böylesine kıvranmasına sebep olan.
"Ya gerçekten de yaşamın gerektiği gibi yaşamadıysam, bilinçli seçtiğim yaşamım yanlışsa?.." (Konusu)
Doğrusu yaşamı boyunca ölümü hiç düşünmeyişini fazlasıyla yadırgadım. Hiç mi bir şey hissetmemişti hayatı boyunca? Ölümü en sevdiğimle tanıdığımdan herhalde hep zihnimin bir yerlerinde yaşayamama korkusunu yaşarım, ölmekten çok,.
"...Kiesewetter’in Mantık kitabındaki “Gaius* insandır, insanlar ölümlüdür, o zaman Gaius da ölümlüdür” şeklindeki tasım örneği ona ömrü boyunca doğru gelmişti, ama hep Gaius bağlamında; kendisiyle hiç ilintisi olmadan. Evet hep Gaius insandı, ama sıradan bir insandı, o bakımdan da bu önerme onun için tümüyle doğruydu; ne var ki İvan İlyiç Gaius değildi, sıradan bir insan da değildi; o her zaman herkesten farklı, özel bir varlık olagelmişti. O Vanya’ydı**..."
*Gaius (Julius Sezar) insandır, insanlar ölümlüdür, o zaman Gaius da ölümlüdür. - Delirdim. Korkunç bir ego. -
**Rus kültüründe "Vanya", "Ivan" isminin samimi ve yaygın bir kısaltmasıdır. Bu kısımda, İvan İlyiç'in kendi varlığının özel ve farklı olduğunu vurgulamak için "Vanya" ifadesi kullanılmıştır.
Bana bir uyarı gibi hissettirmiş, ölümden çok yaşanmış olanın yanlışlığını düşündüren şahane bir Tolstoy kitabı. Uğruna yaşadığımız şeyler gerçekten uğruna yaşamamıza değer mi?
Biraz da anneanne üzerine düşünmeme ve onu anlamama sebep olmuştur.
"Bu yalan dışında, ya da bu yalanın sonucu olarak, İvan İlyiç’e en acı gelen şeylerden biri de hiç kimsenin ona onun istediği gibi acımamasısıydı: İvan İlyiç bazen, özellikle de uzun acı dönemlerinin ardından, bunu itiraf etmek ne kadar utanç verici de olsa, kendisine hasta bir çocuğa acınır gibi acınmasını istiyordu.
netoçka, hiç kimse, hakkındaEdebiyat
İletişim yayınları sonsözde geçen Netoçka Nezvonava isminin anlamı bu şekilde anlatılıyor;
"(He değil) + toçka (moчка [nokta]) = Netoçka'dan (nokta [bile] değil) ilk bakışta aşağı yukarı, "hiç olan (küçücük) bir kişi" gibi bir anlam çıkıyor ortaya. Ancak biraz araştırıldığında, Rus diliyle ilişkili kadın kökenleri bulunan bir sözcük olduğu çıkar ortaya. Tam olmayan bir şeyi, belirsizliği ifade eden netoçnıy (нeточный) sözcüğünden gelmektedir. Romanın kahramanının asıl adı Anna'dır. Çocuğa Netoçka ismini, kızının mutsuzluğuna vurgu yapan, yarım kalmışlığı, fakirliği ifade eden bir sevgi hitabı olarak çilekeş annesi yakıştırmıştır."
Chatgbt 4o ise ismi şu şekilde açıkladı;
- "Netochka" adı, Anna veya Natalia isimlerinin küçültme biçimi olarak kullanılır.
- "Nezvanova" ise "davetsiz" veya "istenmeyen" anlamına gelen "nezvany" kelimesinden türetilmiştir.
Dolayısıyla, "Netochka Nezvanova" ismi, "davetsiz küçük Anna" veya "istenmeyen küçük Natalia" gibi bir anlama gelir. Bu isim, karakterin toplumdaki yerini ve hissettiği dışlanmışlık duygusunu yansıtmak için seçilmiştir."
Tamamlansaydı, Dostoyevski'nin en iyi romanlarından biri olurdu kesinlikle. Okurken Dostoyevski'nin ölmüş olması ve bir daha yazamayacak olması beni parçaladı.
Kendini beğenmiş, dünyadaki en iyi sanatçı olduğunu düşünen egoist, bencil bir baba ve ona aşık -hayranlığından ötürü.- bir annenin dünyasına doğuyor Netoçka.
Kitabı okurken birden fazla ailem oldu. Her ailede yeni bir iletişim şekli öğrendim. Her ailenin kendine ait bir dili olduğunu öğrendim.
Hassas bir çocuğun yabancı olduğu bir dünyada kendine ait bir yer arayışına eşlik ediyoruz aslında. Duygular, ilişkiler öylesine güzel işlenmiş ki adeta büyülendim. Şahane bir perspektif sunuyor ilişkilere karşı ve keyifle okutuyor kendini. Buhran
"Birden küçücük avuç içi kadar kaldı. Bir insan böylesine küçülüp böcek haline gelemez ya, Hasan geldi. Parmak kadar kara bir böcekti şimdi. biliyordu, biliyordu yaptığını..."
cinnetin eşiğinde!Edebiyat
Spoiler ile karışık sanıyorum, fakat kitabın ilk sayfasını okuyunca spoiler spoiler olmaktan çıkıyor yani pek spoiler sayılmaz ama takıntılılar için uyarı tabelası.
Hasan aile onuru uğruna akrabaları ve köylülerin baskılarıyla annesini öldürmek zorunda kalır. Dokuz yaşında işlediği bu cinayeti hiçbir zaman aklı almayacak, kabullenemeyecek ve anlamlandıramayacaktır. Toplumsal cinnetin bir çocuğu katil olmaya sürüklemesinin romanı: Yılanı Öldürseler.
Yaşar Kemal'in kalemi öylesine güçlü ki bazı paragrafların bağırışları kulağımı acıttı. Büyükana'nın ağıtları kulağımda çınlıyor adeta. köy yerine çıkmış kusuyor nefretini.
Kucağına almış, dizlerine oturtmuş ciğerini sökercesine zehirliyor, zehirleniyorum. Öldür esme'yi kurtar kendini hasan derken buluyorum kendimi.
Ama diyorlar, "Güzele düşman, Allah'a düşman."
Esme'nin güzelliği diyorum içim içime sığmıyor öylesine heyecanlandırıyor insanı esme. Hiç bilmem, görmem hayal bile edemem utanırım -yeterince güzel olmazsa diye-.
Nereye gitsem kiminle konuşsam ağızlarından yalnızca esme'nin güzelliğini anlatan cümleler akıyor.
Toplumun bir çocuğu 7 yaşından itibaren zehirleyişinin, bu Anadolu'nun hikayesi. Toplumsal baskıyı okurken iliklerinize kadar hissediyorsunuz. Boğuluyorsunuz oturduğunuz yerden kaçmak istiyorsunuz. Küçücük çocuk olduğunu düşününce iyice bir ateş basıyor yüreğinizi, yanıyorsunuz. cinnet geçirecek gibi hissediyorsunuz.
Yılanı Öldürseler 
Yaşar Kemal
Yılanı Öldürseler Yaşar Kemal