Aşk ile, aşk olsun...
Dert, kalbi uyandırır; derman ise o derdin içinde saklı olan ve Allah'a yakınlaştıran ilâhî bir merhemdir. Bu yüzden Yunus'lar Mevlânâ'lar, Mecnun'lar, âşıklar, ermişler kendilerini Allah’a yakınlaştıran derdi, dünya nimetlerinden yeğ turmuşlardır. "Derman arardım derdime, derdim bana derman imiş..." ile başlayan şiir ve ilâhi formundaki bestesi bunu çok da güzel ifade eder...
Bu girizgâhtan kıyıya vardık, şimdi yol alma vaktidir irfan denizinde...işte güzel bir kapı açtık... Gönül gözü açık olanların, satır aralarında değil, sadırlarında (göğüslerinde) taşıdıkları o muazzam hakikat tam da budur. "Yol alalım irfan denizinde" o denizin dalgalarına bırakalım kendimizi...
Niyâzî-i Mısrî’nin eşsiz nutk-u şerifi, irfan hırkasının altındaki en büyük sırrı fısıldar bize. İnsan, canı acımadan "Can"ı, dertle sarsılmadan "Derman"ı aramaz. Dünya bizi uyuşturur, konfor bizi hantallaştırır; ancak bir dert gelir, o sahte uykudan uyandırır.
Dert dediğimiz şey, aslında ruhun bir gurbet sızısıdır. İrfan mektebinde dert, bir ceza değil, bir "seçilmişlik" nişanesidir. Şöyle ki:
Mecnun, Leyla’nın derdiyle yanmasaydı, Mevla’nın tecellisine erip "Leyla benim, ben Leyla’yım" diyebilir miydi?
Mevlânâ, Şems’in ayrılık ateşiyle kavrulmasaydı, o hamlıktan pişmeye, pişmekten yanmaya giden yolu bulup insanlığa bir güneş olabilir miydi?
Yunus, kapısında kul olduğu dergahın çilesini çekmeseydi, "Bana seni gerek seni" diyerek mülkü de melekûtu da bir kenara itebilir miydi?
"Derler ki dert ile derman aynı hakikatin iki yüzüdür", sikkenin iki yüzü gibi...
Bu söz, irfani tefekkürün tam merkezidir. Aynen geometrideki bir madalyon gibi... Bir yüzünde "Aşk ve Çile" yazar, çevirirsiniz diğer yüzünde "Vuslat ve Şifa" yazar.
Hakikat denizinde yüzdüğümüzde anlarız ki, derman derdin "ardında" bekleyen
DAVAR OLMA BİREY OL!
Eskiden mecburduk, cebimizde not defteri taşımaya, ajandamıza yazmaya.
Nerde gezer, şimdiki gibi android telefonlar tabletler, bilgisayarlar dijital imkanlar.
Eh, biraz abartmış olabilirim:
— Cilalı Taş Devri'nden halliceydik; elimizde taş yerine kağıt, ok yerine kalem vardı o kadar! 😊
Lise yıllarımdan beri
"Söz uçar yazı kalır"a inandığım için ben de sürekli not alırdım;
— beğendiğim kitaplardan,
— dinlediğim sohbetlerden...
Malum, "insan nisyan ile maluldür" demişler.
— Yani "unuturuz" hacı...
Aşağıda okuyacağınız alıntı da işte bunlardan biri.
2001 yılında kaydetmişim:
👉 "Kafasını kalbine kurban eden,
dini diriltici bir iksir gibi değil bir uyuşturucu gibi algılayan anlayış:
— Her şeyini bir kişiye (şeyhine) ısmarlayarak 'düşünme zahmetinden' kurtulmuştur.
Onun yerine başkası düşünür,
başkaları karar verir.
Nefreti ve sevgisi
emir-komuta bağlıdır.
"Gassal elinde meyyit olmayı'
küffar elinde şehit olmaya
tercih etmiştir.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Ali Şeriati1000Kitap
“Eleştirinin olmadığı yerde, putçuluk başlar.”
“Düşmanlık ile tarafsızlık dışında üçüncü bir yol var. o da fikri sorumluluktur. Bu, muhtaç olduğumuz bir şeydir.”
“Zenci Bilal’in kalbinin fethi; Endülüs kıyılarının fethiyle yan yana düşünülemeyecek kadar büyüktür.”
AKIL MI, TASMA MI?
❗️Asırlardır bu millete:
— Ben bilmez merkez bilir
— İtaat et rahat et
— Erken öten horozun başı kesilir
— İslam akıl dini değil nakil dinidir
— Sorgulama biat et
vaazını öğütlersen habire,
sürüden farkı kalmaz haliyle.
❗️Sonunda:
— Düşünmeyen,
— Sorgulamayan,
— Körü körüne taklit eden
koskoca bir davar sürüsü çıkar
ortaya.
Doğal olarak bu sürüyü güdecek çobanlara gün doğar mutlaka.
Öyle ya:
“Elbet put olur, öpülen eller etekler;
Elbet öpen oldukça olur öptürecekler.”
[Tevfik Fikret, Halûk'un Defteri]
❗️Kur’an açıkça uyarır:
Ali Şeriati Felsefesi
Eleştiri
🔸️ Eleştirinin olmadığı yerde, putçuluk başlar.
🔸️Camide olup ayakkabılarımı düşünmektense, yolda yürüyüp Allah'ı düşünmeyi tercih ederim.
🔸️Şimdiki köleler taksitle yaşayıp borçlu ölüyor.
🔸️Sadece devletin konuşma hakkına sahip olduğu bir memlekette, hiçbir söze inanmayın.
