Bu arada, Baudelaire’i hatırladım ben de, o ünlü cümlesini: Boşuna aramayın yüreğimi, çünkü onu hayvanlar yedi. İşte, ben de artık o hayvanlardan biriydim. Üstelik hayvanların sayısı yeterince fazlaysa yürek yemenin herhangi bir cezası da yoktu...
Livaneli abimin kitaplarına nedensiz bir önyargıyla yaklaşmıştım ve okumayı hep ertelemiştim. İlk okuduğum bu kitabında yanılmışım gerçekten. Baştan sona sürükleyici bir kitap. Daha fazla anlatılmaz okunur kesinlikle..