"Tuhaf doğrusu, şimdi hastanedeki yatağımda, en çok sevdiklerim tarafından bırakılmış olarak yatarken, bazen, eski günlere ait, o sıralar dikkatimi çekmemiş, çabucak aklımdan çıkmış ufak tefek ayrıntılar hatırıma geliyor. Zihnimde birden toparlanıp bir bütün halini alarak hâlâ kavrayamadığım bazı olayları açıklar gibi oluyor."
Durumun el vermiyorsa, ödevini yapmaktan acizsen, evlenmeye, üzerine sorumluluk almaya hakkın olmağına nasıl akıl erdiremedin? Yalnız sözle aşk olmaz, bunu hareketlerinle ispat edeceksin. Sana göre "Yanımda ol, geri kalanı bana vız gelir!" değil mi? Bu insaf tanıyan, efendice bir düşünce değil. Durup insanlığa sevgiden söz açarken hümanizma konularıyla coşarken, beri yandan aşka kıydığının farkına varmamak garibime gidiyor doğrusu!