Dostoyevski deyir ki,
Sırf qəlb qırmamaq, özümə yaraşanı etmək üçün cavab vermədiyim hər kəs özünü haqlı hesab edirdi.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Bir gün içində baş qaldıracaq üsyan və qışqırtılar indiki səssizliyin, tabeliyindir. Özünü yox sayaraq basdırdığın hər arzu xortlayacaq. Reallaşmayan xəyalların və bir qəlb dolusu lazımsız xatirələrin əlbəttə diriləcək. Çox təhlükəlidir gecikmək. Bir dəfə məruz qaldınsa bir ömrün ayağı sürüşüb gedir.
Bu gün insan psixologiyasının ən böyük paradokslarından birinə toxunmaq istəyirəm: Niyə hər şeyin qaydasında olması bəzən bizi xoşbəxt etmək əvəzinə daxilən çürüdür? İlk baxışda qəribə səslənsə də, həyatında heç bir problemi olmayan insanla, problemlər dənizində boğulan insanın daxili boşluğu bəzən eyni nöqtədə kəsişir. Maraqlıdır ki, orta dərəcəli stress və çətinliklərlə mübarizə aparanlar həyata daha bərk yapışdıqları halda, ideal şəraitdə yaşayanlar tez-tez mənasızlıq burulğanına düşürlər. Bəs nəyə görə az stress hər zaman çox xoşbəxtlik demək deyil?
Psixoloqlar bildirirlər ki, stressin sıfıra yaxın olması insanın emosional sistemini süstləşdirir. Heç bir maneə ilə qarşılaşmayan zəhmət, heç bir həyəcanı olmayan qələbə insanı zamanla laqeydləşdirir. Elm dünyasında bu vəziyyət "hedonik adaptasiya" adlanır. Yəni insan əlindəki yüksək komforta o qədər alışır ki, artıq heç bir uğur ona ilkin zövqü vermir. Bu emosional kütləşmə nəticəsində daxili boşluq yaranır və insan yenidən "hiss etmək" üçün daha kəskin, bəzən isə dağıdıcı yollara əl atmağa başlayır.
Bu nöqtədə kainatın əzəli prinsipi olan kontrastlar qanunu işə düşür. Acını tanımayan bir beyin üçün "şirin" sadəcə neytral bir daddır. Əgər həyatda heç bir itki, gərginlik və ya mübarizə yoxdursa, xoşbəxtlik öz rəngini itirir və bir növ xoşbəxtlik əzabına çevrilir. Bu, insanın hədəfsiz qalması, özünü realizə edəcək bir meydan tapa bilməməsi deməkdir.
Çünki xoşbəxtlik bir hərəkət dinamikasıdır. Həqiqi xoşbəxtlik problemlərin yoxluğu deyil, o problemləri həll etmək bacarığımızdan doğan məmnunluq hissidir. Əslində bizə mükəmməl həyat yox, mənalı bir həyat lazımdır. Məna isə həm sevinci, həm də ağrını eyni dərəcədə qəbul etdikdə, onları bir-birini tamamlayan parçalar kimi gördükdə ortaya çıxır.
Nəticə etibarilə anlamalıyıq
Çölümdəki ekstrovert, lağlağı və vecsiz adamın əksinə içimdə introvert, ifrat romantik və hər şeyi dozadan artıq hiss edən başqa adam var.
Bəzən mənə elə gəlir ki, elə bu iki adamın arasında sıxılıb qalmışam.
Çöldəki iqtidardır, daxildəki müxalifət.
Vecsiz ola bilmirəm. Çünki içimdəki müxalifət imkan vermir.
Çox həssas adama da çevrilmirəm. İqtidar o saat təpəsindən yumruğu basır.
Elə ki bu ikisi arasında vətəndaş müharibəsi başlayır, başımı götürüb qaçıram Perget gölünün sahilinə.
Qollarımı yana açıb üzümü göyə tuturam. Elə indi etdiyim kimi. Cənubdan buz kimi soyuq külək əsir. Ətrafda heç kim yoxdur. Bir az təyyarə səsi, bir az qurbağa qurultusu. Ay-ulduzlu, aydın gecə və yenə içimdə xəyallar...
Deyəsən, müxalifət qələbə qazandı...
Əsgərlik günləri #272İnsan ve Duygular
Əsəbi bir xarakterə və mərhəmətli bir qəlbə sahibəm. İkisidə həddindən artıq zərər verir.