Bahçenin karanlığına alıştırıyorum kendimi. Tek tek gidiyor çok sevdiklerim, onlar azaldıkça yaralar çoğalıyor. Yaraların kabuklarında çiy birikiyor sabahları. Yara kendini temizlemeyi öğrenmiş. Sana ne? Rahat bırak. Bahçede yaraları deşmekten vazgeçiyorum.
Sayfa 231
Ne var ki geçmiş değişiyor. Ondan bahsederken bile eskiyor, yeniden düzenleniyor...
Sayfa 227