Umut gibi umutsuzluğun da acısı bitti.
Sabır denilen cezada soğudu yürek.
Kalktım yürüdüm elimdeki çaresiz soruyla:
İnsan neden hep sona bırakır kendini?
Güldü. Dayanamadım ben de güldüm, çok ama çok uzun zaman sonra ilk kez birlikte güldük. Eski günlerdeki gibi, hayat daha önümüzde upuzun bir yolmuş gibi güldük, daha yaşanacak yazlar ve de kışlar varmış gibi.