Eksiklerine rağmen sevdim.
Quicksilver benim için uzun zamandır okuduğum en güçlü atmosfer kitaplarından biri oldu. Teknik açıdan kusursuz değil; yer yer yazım ve çeviri hataları var, bazı mantık hataları da gözüme çarptı. Özellikle sonlara doğru bazı betimlemelerde bir belirsizlik hissettim ve dövüş sahneleri bana yeterince iyi aktarılmadı. Final kısmı da biraz aceleye getirilmiş, daha üstünkörü yazılmış gibiydi.
Ama bütün bunlara rağmen kitap beni içine çekmeyi başardı.
Çünkü yazarın atmosfer kurma ve duygu aktarma konusunda gerçekten çok güçlü olduğunu düşünüyorum. Mekânları yalnızca tarif etmiyor; hissettiriyor. Karakterlerin duygularını doğrudan söylemek yerine mimiklerle, beden diliyle, fiziksel tepkilerle aktarması çok başarılıydı. Bu yüzden bazı sahnelerde karakterlerin hislerini sadece okumadım, adeta yaşadım.
Bazı çok popüler fantastik seriler inanılmaz zekice olay örgülerine sahip olabiliyor ama duygu ve atmosfer tarafı eksik kaldığında geriye yalnızca “iyi fikirler” kalıyor. Bence edebiyatı gerçekten güçlü yapan şey ise teknikle birlikte o hissi okuyucuya geçirebilmek. Çünkü bazen bir roman sadece olay anlatmaz; susar, nefes alır, hatta nefes keser.
Quicksilver’da beni en çok etkileyen şeylerden biri buydu. Uzun betimlemeler olmasına rağmen tempo hiç düşmüyor. Kitabın daha ilk yarısında birden fazla mekâna geçiyoruz ve hikâye sürekli ilerliyor. Buna rağmen atmosfer kaybolmuyor.
Özellikle Kingfisher’ın bir tirat sahnesinde öfkesi, kıskançlığı ve baskısı o kadar canlı geçti ki ardından gelen tek bir “GÜM” kelimesiyle camların patlayışını gerçekten zihnimde gördüm. O sahneyi okumadım; yaşadım gibi hissettim. Hatta hayatımda ilk kez bir kitapta bir tiradın altını çizmek istedim.
Bazı insanların evrenin yeterince doldurulmadığını söylemesini anlıyorum ama bana göre ilk kitap için gayet
Ba-yıl-dım
Serais (osho) ve king fisher zilvarendr su için hırsızlık yapan yakalanan minik osho aşklarına savaşlarına bayıldım fantastik kitap bende seçmedim sarah j maas İn kitapları kadar zevk aldım bayıldım hatta lütfen türü seviyorsanız sanş verin
Reklam
Serinin yayınlanan iki kitabını da okuduktan sonra bir konudaki düşüncemi paylaşmak istiyorum. Özellikle de üzerinde en çok tartışılan hususla ilgili. :)
Evet, evrende gördüğümüz unsurlar daha önce farklı serilerde işlenen unsurlar. Fae’ler, vampirler, periler, tanrılar, ejderhalar… Birçok okuyucuya farklı serilerin derlemesi gibi gelmiş olmasının sebebi bu. Üstelik mühürler, rünler, gölgeler ve tanrı kılıçları da işin içine girince bir noktada insan, ‘’e ben bunları daha önce okudum ki,’’ diyebiliyor.
Fakat benim fikrime göre aynı unsurların yeniden ele alınması o kitabın özgün olmadığı anlamına gelmiyor. Fantastik evrende bazı klişeler vardır; eş bağları, tanrıların gücünü taşıyan yadigarlar, dünyaya yayılan kötücül güçler gibi… Bu gibi klişeleri elbette her yazar kullanabilir çünkü bunlar tek bir şahsın kullanımına ait değil. Önemli olan o unsurları kullanırken izlenilen yollar, karakterlerin aldıkları aksiyonlar diye düşünüyorum.
2000’lerden sonra yazılan popüler serilerin hiçbiri türünde ilk değilken, neden tek olmak zorundaymış gibi algılandığını anlamıyorum. Yazar diğerleriyle benzer temelleri kullanmış olsa bile kendi evrenini kurmuş ve özellikle ikinci kitapta bu evrenin ayırıcı özelliklerini daha net görebildiğimiz kanaatindeyim.
8.5/10
Quicksilver kadar hızlı akmasa da ondan daha heyecanlı bir kitaptı benim için.
İlki ciddi manada bir giriş kitabıydı. Zaman zaman ‘’ikinci kitapta olacakları şimdiden tahmin ediyorum’’ demiştim. Ama bu sizi yanıltmasın. Brimstone’da birçok tahminim tutsa bile bize sunulan evrenin genişliği ve kurgunun gidişatı baya hoşuma gitti. Üstelik kitabın finalini tahmin edemediğimi de kabul etmeliyim. Son diyaloğu doğru mu anlıyorum diye ikinci kez okumam gerekti. Başından beri ejderhaların bir şekilde sözü geçiyordu fakat hikayeye bu şekilde dahil olmalarını beklemiyordum. Ne yalan söyleyeyim evrenler arası bir anlaşma falan bekliyordum ama meğerse bizimki hakkı olanı talep edecekmiş sadece… :)
Bunların dışında her karakterin kendine has bir tavrı olması, onları yakından tanıyabilmemiz ve kişiliklerini yansıtan diyaloglar/duruşlar nefisti. Hepsinin tek bir amacı olsa bile
hiçbiri ana karakterleri beslemek veya patlatmak için kitaba dahil edilmemişti. Bağımsız ve özgünlerdi.
İlk kitapta Carrion’u sevmiştim, bu kitapta daha çok sevdim. Adamda şeytan tüyü var resmen. Fakat Taladius!? Hüzünlü ve kalbi kırık karakterlere ayrı bir zaafım olduğunu inkar edemeyeceğim. Tal hakkında henüz çok az şey bilsek de onunla ayrı bir empati kurdum sanırım. Yazar hikayenin devamında onu geri planda bırakırsa cidden üzülürüm. :)
Son olarak birkaç ufak eleştirim de olacak tabii ki…
Bu kadar yoğun şekilde ikili bakış açışından okumak yorucu olabiliyor. Bazı bölümler için bakış açısının değişmesi kesinlikle gerekli olsa da bazı bölümler için değildi bence. Kitap biraz kısaltılabilirmiş sanki.
Beni yoran bir diğer şey de smut sahnelerdi. Zaten ilk kitapta bolca okumuştuk. Artık ‘’nasıl olduklarını’’ biliyoruz ve bunları yeniden uzun uzun okumak gereksiz geliyor bana. Tam olayların ilerlemesini,
Quicksilver beni hayal kırıklığına uğrattı1000Kitap
Kitabın neredeyse yaklaşık %80i Güller ve Dikenler sarayı (ACOTAR) serisinden esinlenerek yazılmış. Çok fazla benzer olay var. Sadece farklı olarak vampirler eklenmiş. Bu kitap booktok'ta çok övüldüğü için merak ederek okumuştum. Kingfisher ve Searis arasındaki ilişki beni biraz hayal kırıklığına uğrattı açıkçası. Kitabın yazım dili -iki diyalog arasında çok betimleme olmasına rağmen- kolay okunur olsa da üzülerek söylüyorum ki serinin devamını okumayacağım. Kitabın overhyped olduğunu düşünüyorum.
Quicksilver
herkese selam. herkesin yerden yere vurmalara doyamadığı bu kitabı nihayet ben de okudum dhchhc. yurtdışında bu kadar seviliyorken bizim ülkemizde tam aksinin olması beni çok şaşırttı açıkçası ve en çok da abartısının rahatsız ediciliğinden dolayı ilk çıktığında kitabı okumaya hiç niyetim yoktu. okuma sürecim tamamen ani bir kararla başladı yani ve doğrusunu söylemek gerekirse kitabı nasıl yorumlamam gerektiğinden de pek emin değilim, düşüncelerim de en az kitap kadar karmaşık. parça parça yorumladığımda bazı sahnelerden keyif almış sayılırım ama bütüne baktığımızda nadiren de olsa aldığım keyif kitabın başarısızlığını göz ardı etmeme yardımcı olmuyor maalesef. o yüzden zihnimde kötü bir kitap olarak yer edinecek hep.
ilk olarak dünya inşasından bahsetmek istiyorum. çöl atmosferine sahip kitapları genelde sevdiğim için kitabın girişiyle birlikte en azından evrenini seveceğimi düşünmüştüm ama kitap ilerledikçe yazım çok dengesiz hissettirdi. yazar farklı fantastik unsurlardan ilham almış, evet, ama bunları bir araya getirip tutarlı bir evren kuramamış bence. olay örgüsüne sahiplik eden mekan değiştikçe atmosfer de değişiyordu ve ortaya tek parça bir dünya değil de birbirine gevşek bağlarla tutturulmuş sahneler çıkıyordu. bu da bende okurken sürekli kopma hissi yarattı. bence yazarın kitabı yazmaya başlamadan önce en azından evreni iyice belirlemesi, sınırlarını çizmesi gerekirdi.
aynı durum büyü sistemi için de geçerli. görünüşte her ne kadar potansiyel vaat etse de yazar belli bir mantığa oturtmadığı için kağıt üzerinde havalı görünmekle kaldı. cıva ile farklı alemler arasında bağlantı kurmak, silahları kişiselleştirmek, zihin üzerinde etki vs. konsept olarak oldukça çekiciydi bence ama bunların hiçbiri gerçek bir sisteme dönüşmedi. kurallar yok, sınırlar yok. çünkü
Reklam
Reklam