Her zamanki gibi vedalaşmış, özel bir şey söylememişti; ama ben bugünden sonra onun bana ait olduğunu, onu artık kaybetmeyeceğimi biliyordum.
Reklam
Bence bir erkek de sevdiğini söylememeli, söyleyemez de zaten,- demişti.
Niçin? -diye sormuştum ben de.
Her zaman bu bir yalan olacağı için. Bir adam seviyorsa ne olmuş, bundan ne çıkar yani! Sanki bunu söyler söylemez bir şey tık edecek ve hop, hemen sevecek mi? Sanki bu söz ağzından çıkar çıkmaz birtakım olağanüstü belirtiler mi olacak, bütün toplar aynı anda ateş mi edecek? Bence, -diye devam ediyordu,- "Sizi seviyorum" sözlerini ciddi bir ifadeyle söyleyen insanlar ya kendilerini kandırıyorlardır ya da daha kötüsü, başkalarını kandırıyorlardır..
Ve ben bu odadan hiç çıkmak istemiyordum, sabah olmasını, beni saran bu ruhsal atmosferin dağılmasını istemiyordum. Hayallerim, düşüncelerim ve dualarım burada, karanlıkta benimle birlikte yaşayan, yatağımın yanında uçan, tepemde duran canlı varlıklar gibi geliyordu. Ve her düşünce onun düşüncesi, her duygu onun duygusuydu. Bunun aşk olduğunu o zamanlar henüz bilmiyordum, bunun belki de hep böyle olacağını, bu duygunun karşılıksız verildiğini sanıyordum.
Önceden sadece can sıkıntımı dağıtmak için okuduğum kitaplar birdenbire hayatta en büyük mutluluklarımdan biri olmuştu ve bunun tek nedeni onunla kitaplardan konuşmamız, birlikte kitap okumamız ve kitapları bana onun getirmiş olmasıydı.
En güzel günlerim böyle boşa geçip mahvolurken niye, ne için bir şey yapmalıyım? Niye? "Niye?" sorusunun gözyaşlarından başka yanıtı yoktu.
Bu sürede zayıfladığımı ve çirkinleştiğimi söylüyorlardı, ama beni bu bile ilgilendirmiyordu. Ne için? Kimin için? Bütün hayatımın bu şekilde, bu yalnızlık ve kendi başıma kurtulmaya gücümün ve hatta isteğimin olmadığı bu çaresiz gönül üzgünlüğü içinde geçmek zorunda olduğunu sanıyordum.
Reklam