Rabia Manas
@rabiamanas
Karmakarışıklaşmaktayım.
Reklam
Desem kiAlıntı
Desem ki vakitlerden bir Nisan akşamıdır,
Rüzgârların en ferahlatıcısı senden esiyor,
Sende seyrediyorum denizlerin en mavisini,
Ormanların en kuytusunu sende gezmekteyim,
Senden kopardım çiçeklerin en solmazını,
Toprakların en bereketlisini sende sürdüm,
Sende tattım yemişlerin cümlesini.
Desem ki sen benim için,
Hava kadar lazım,
Ekmek kadar mübarek,
Su gibi aziz bir şeysin;
Nimettensin, nimettensin!
Desem ki...
İnan bana sevgilim inan,
Evimde şenliksin, bahçemde bahar;
Ve soframda en eski şarap.
Ben sende yaşıyorum,
Sen bende hüküm sürmektesin.
Bırak ben söyleyeyim güzelliğini,
Rüzgârlarla, nehirlerle, kuşlarla beraber.
Günlerden sonra bir gün,
Şayet sesimi farkedemezsen,
Rüzgârların, nehirlerin, kuşların sesinden,
Bil ki ölmüşüm.
Fakat yine üzülme, müsterih ol;
Kabirde böceklere ezberletirim güzelliğini,
Ve neden sonra
Tekrar duyduğun gün sesimi gökkubbede,
Hatırla ki mahşer günüdür
Ortalığa düşmüşüm seni arıyorum.
Sevdam müsvedde oldu kasvetengiz barakalarda
Müphem beladır dediğim gün yansın, benim en büyük bela
Bu nasıl sancı Ya Rabb, bu nasıl ıstırap
Uğruna yakılan türküler artık bitap
Söyle, hangi gök kucak açar ufuksuzluğuma?
Ellerimin maviliğini bağışla, mürekkebi denizden çaldım
Yazdıkça yandım, zira yazdıkça sen vardın
Sevdiğim en sevdiğimi aldın benden
Heybemde mısra kırıntılarıyla aç çocuklar gibi
ağladım
Bana siyahı anlat bu müstahaktır
Bahçeler öyle uzak gözlerime böylesi revadır
Derdim değil misin günleri tesbih çektim
Otuz üç kere aşk otuz üç sen eder
Kitabımda sevabım boynumdaki urganım!
Nazar et hor görme varsın kanayayım
Ardımda kalan cılız derinden bir ah dumanım
Sarsın, bulutun, olayım varsın yağayım.
Rabia Manas
Rabia ManasGöz gördü gönül sevdi seni ey şeh-i hûbân
Cânım sana kurbân
Bârî kerem et eyleme ağyâr ile ülfet
Kıl cânıma minnet
Benden sakınıp rûyunu zülfünle bürünme
Ağyâra görünme
Erzurumlu Emrah
Reklam