Ben ülkem,den nefret ederek ayrılmıştım ama aradan geçen onca yıldan sonra anlıyordum,ki hiç kimsenin toprağından tamamen kopmasına imkan yoktu.Aağaçlar bitkiler gibi o toprağa dikilmiştik. Sürgünün en kötü yanıda buydu Doğaya aykırıydı sürgün.Bu yüzden hepimiz perişan olmaya yazgılıydık mutlu Sürgün yoktu ve olamazdı.
Öyle hisediyordum,ki bir insan öldürmüş bir süre sonra kendi,de ölecek olan bu kadın benden çok daha üstün bir insandı onun yanında ben,yerlerde sürünen milyonlarca böcekten biriydim yalnızca