Berna Bedir
@ravensreadings
Duygusu Güçlü, Anlatımı Herkese Hitap Etmeyen Bir Backman Kitabı1000Kitap
Fredrik Backman’ın Büyükannem Size Özürlerini İletmemi İstedi kitabını bitirmem 57 gün sürdü. Bunun nedeni kitabın kötü olması değil, beni sürekli içine çeken bir akış yakalayamamış olmasıydı. Aralıklı okudum; elimden bırakmak istemediğim bir kitap olmadı.
Kitabın masalsı katmanı —Uyur Uyanıklar Diyarı, Micama Krallığı gibi bölümler— bazı okurlar için duygusal bir derinlik sunarken, benim için zaman zaman hikâyeden kopuk ve yorucu geldi. Bu kısımların anlatıya daha güçlü bir merak ve tempo kazandırmasını isterdim.
Buna rağmen Backman’ın hakkını teslim etmem gereken çok güçlü bir yanı var: karakterleri ve durumları zekice betimlemesi. İnsan hâllerini, kırılganlıkları ve çelişkileri küçük ama etkili dokunuşlarla anlatmayı çok iyi biliyor. Okurken gülümsediğim, duygulandığım anlar kesinlikle oldu.
Kitabı çok seven okurların, çocuk bakış açısını ve masalsı anlatımı birer duygu aynası olarak okuduklarını görüyorum. Benim içinse bu tercih, anlatımı yer yer karmaşıklaştırdı. Bu noktada kitap biraz da okurun beklentisiyle şekilleniyor.
Sonuç olarak, bu kitap beni tamamen içine alamadı ama zihinsel ve duygusal olarak temas ettiği yerler vardı. Daha çok “duygu odaklı” anlatıları seven, acele etmeden okuyan okurlar için daha anlamlı olacağını düşünüyorum.
Bu kitap, Backman’ın kalemine alışık olmayanlar için doğru bir başlangıç olmayabilir; yazarın gücünü daha doğrudan gösteren kitaplarla tanışmak daha sağlıklı olur.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Beklentimi Karşılamayan Bir İlk Kitap1000Kitap
Stephen King’in “Carrie (Göz)” kitabı hakkında birkaç şey söylemek istiyorum. Açıkçası bu kitabı çok severek okumadım. Yazarın ilk romanı olmasının etkisi midir bilmiyorum ama beni tam olarak içine alamadı. King’in çevreyi ve atmosferi betimleme gücü kesinlikle var, bunu reddedemem; fakat ben daha çok metaforlarla zenginleşen cümleleri seven biriyim. Bu kitapta aradığım o edebi tat yoktu.
Bir de aralarda yer alan gazete kupürleri, sorgu kayıtları ve tanıklık ifadeleri beni hikâyeden kopardı. Belki kurguda farklılık yaratmak için tercih edilmiş ama ben o bölümleri okurken keyif almadım.
Korku unsuruna gelince… Bana göre kitabın korkutucu bir yanı yoktu. Daha önce okuduğum “Sadist” (Misery) çok daha sürükleyici ve etkileyiciydi. Yine de Stephen King’i okumaya devam etmek istiyorum, çünkü eserlerinin film ve dizi uyarlamalarını izlemek hoşuma gidiyor. Bu da beni King’in uyarlanan başka kitaplarına yönlendiriyor.
Kısacası Carrie benim için güçlü bir başlangıç olmadı ama Stephen King evreninde yolculuğa devam edeceğim.
Matt Haig'in Aynasında İnsanlık1000Kitap
Öncelikle yazarın "Gece Yarısı Kütüphanesi" adlı eserinden sonra okuduğum ikinci kitabıydı.Onu sevdiğim için bu kitabını da aldım ve sanırım başka kitaplarını da okuyacağım.Ben yazarın kullandığı metaforları,sade ama akıcı dilini beğeniyorum.Bu kitabında kurgunun içinde felsefî ve varoluşsal sorgulamalara yer vermiş.
Dünya’ya dışarıdan gelen bir varlığın gözünden insanlığı izlemek hem komik hem de acıydı. İnsanların sıradan görünen alışkanlıklarının, duygularının ve kusurlarının ne kadar tuhaf ama aynı zamanda değerli olduğunu hatırlattı.
Kitabın en sevdiğim yanı, insan olmanın kırılganlığını sevgi, aile, ölüm, yalnızlık ve anlam arayışı üzerinden işlemesiydi. Haig, kusurlarımızı bir eksiklik değil, bizi biz yapan şey olarak gösteriyor.
Bazı cümlelerini işaretledim çünkü insanın içine dokunan, düşündüren türden. Okurken hem gülümsedim hem hüzünlendim.
Başlangıcı biraz yavaş buldum ama ilerledikçe karakterle bağ kurdum ve hikâye beni içine çekti.
İnsan psikolojisi, yaşamın anlamı ve varoluş üzerine düşünen okurlar için güzel bir kitap. Matt Haig’i ilk kez okuyacaklara da rahatlıkla önerebilirim.
On Kişiydiler1000Kitap
Okuduğum ilk Agatha Christie romanıydı.Önüme çıktı ve konusunu beğenince okumak istedim.Zira bu türde dizi ve film seyretmeyi de seviyorum.Spoiler vermeden kitap hakkındaki düşüncelerimi söylemeye çalışacağım.Öncelikle okuması kolay bir kitaptı.Zaten uzun da değil, sadece 223 sayfa.Bazılarının bir günde okuyabileceği bir roman belki de.Ama ben vaktim olduğu müddetçe 5 günde falan okudum.Ben ne olduğunu tahmin edemedim açıkçası,sanırım o kadar zeki değilim. :) Bu sebeple sonu benim için elbette şaşırtıcı oldu.Olayların altından fantastik bir şey çıkabileceğini de düşündüm ama öyle olmadı.Tavsiye eder miyim yine de evet ederim.Çünkü türü içerisinde tercih edilebilir bir romandı.Gerilim yok.Sadece acaba nasıl oluyor tüm bunlar diyerek bir an önce bitirmek istiyorsunuz.Ancak şunu söylemeliyim ki yakın bir zamanda tekrar yazarın bir romanını okumayı düşünmem.Çünkü kalemini çok sevdim diyemem.Herkese keyifli okumalar!