Hayatı boyunca üzüntüye doğru yürüdü. Büyüyen her gözbebeğinde, titreyen her çenede, buruşan her alında daha da hızlandı. Ne istediğini biliyordu artık. Dünyanın kabuğu olacak kadar üzüntü. Siyah ve grinin hüküm sürdüğü o eşsiz üzüntü. Gözlerinin rengine yakışacak bir dünya
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Ben diyordu, insan değilim. Çünkü üşüyorum. Sizler üzerinizi hatıralarınız, aileleriniz, dostlarınız, mesleklerinizle örterken ben üşüyorum. Çünkü bunların hiçbirine sahip değilim.
"Ölmeye hepimiz mecburuz! Kolaysa yaşamaya mecbur ol!"
"Sizi öyle değil, bilmeyerek sevdim, nasıl olduğunu bilmeyerek, bir kardeş gibi, bir nine gibi sevdim."
Onu kalbinin üstünde o kadar taşımıştı ki hemen hemen kalbi olmuştu