Kendi kendime acımak, içime zehir akıtmaktan farksızdı. Yüreğim eziliyordu ve ben, bu kendine acıma duygusundan ancak büyük ve yakıcı bir öfkeyle kurtulabileceğimi seziyordum. Beni ancak kankızıl, yalınkılıç bir intikam koruyabilirdi ve ben bu intikamı nasıl alacağımı biliyordum.
Bu zavallı ölümlüler için fazla geldiğini anlar ve düşüncelerimi beynimin kıvrımlarına gömerek, karşımdakini bağışladığımı, cehaletinden ve zavallılığından dolayı onu suçlamadığımı belirten bir ifade takınırım.