Tenzile Demirtaş
@reader_rider
Şu anda okuduğu kitap
Fotoğrafların , sadece dışa karşı değil kendi içine de döşediği zırhı deleceğinden korkmuştu.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Rastlantı yok aslında. Bağlantıları kavrayamadığımız, bütünün sırrına varamadığımız için rastlantıymış gibi geliyor bize.
Bu "ben" bana ne kadar benziyor? Nasıl da kendine yabancılaşıyor insan kendi fotoğraflarına bakarken.
İnsanı dehşete boğan yok olma, unutulma, bitme duygusu... Fotoğraflar, anı belgeleri, hatta anıların kendisi bu korkuya karşı kullandığımız uyuşturucular değil mi?
"Mutluluk mümkündü, öyle de yakındı ki," diye seslenirken usul ve hüzünlüydü sesim; "Hayır, geri dönemeyiz, artık çok geç," derken çığlık gibiydi. Gözlerimde gerçek yaşlar vardı. Tatyana, artık başkasına ait olduğu için; kurulu düzene, miskin ahlak kurallarına boyun eğdiği için, "Artık çok geç," diyordu. Bense geri dönülecek bir aşk, geri dönülecek bir insanım olmadığı için, coşkumu, heyecanımı yitirdiğim için Onegin'i reddediyordum.