büşra
@readthearth
106 okur puanı
Mayıs 2015 tarihinde katıldı
suç ve cezayı sonunda okuyabildiğim için mutluyum. bazı yerleri yazmak için yazılmış gibi geldi bana alakasız iki karakterin boş boş konuşması mesela beni biraz darladı kitabın ortalarında. karamazov kardeşlerde iki kişinin konuştuğu kısımları çok sevmiştim çünkü konuştukları konular benim ilgimi çeken şiirsel cümlelerdi burada bahsettiğim ise saçma sapan bi konudan sayfalarca konuşmuş olmaları. ayrıca karamazovda konuşulan her şey bi yerde karşımıza çıktığı için bütünlük çok güzel sağlanıyordu. bahsettiğim sorun dışında geri kalan kısmı mükemmeldi bence. gerçekten raskolnikovu tanımak böyle bi karakteri incelemiş olmak iyi geldi bana, sonunu daha hüzünlü beklerdim yine hüzünlüydü ama umut vermeden de geçmemişti o yüzden içten bi gülüşle kapattım kapağını. bi de artık dostoyevski okurken sürekli karamazovla karşılaştırma gafletinde bulunuyorum çünkü o kitap benim için çok üst bi noktada, benden bu kadar
Reklam
romanda geçen karakterlere dair ayrıntılı bilgilerin verilmesi yan karakter bile olsa her zaman hoşuma gidiyor. okuduğum şeyi kitap olmaktan çıkarıp daha gerçekçi ve daha hayal edilebilir bi kıvama sokuyor bence herkesten bahsedilmesi. romanın ana karakteri emmayı anlamak biraz zordu, dilinin ağırlığından vesaire değil çok garip bi kişiliği olduğu için. arada ona kızdım arada da yaşadığı hayatın bunları getirdiğini düşündüm üstüne bir de tercih ettiği yaşam şeklini okurken kızgınlık falan kalmadı çünkü çok hüzünlüydü. okuduğum yorumlarda herkes betimlemelerin yoğunluğundan ve can sıktığından bahsetmiş. bence o kadar boğan bi betimleme yoktu. karakterleri o kadar benimsetti ki flaubert sonunda herkesi masum görmeye başladım. ilk gerçekçi roman olması da burdan kaynaklanıyordur belki de. insanı gerçekten insan gibi anlatmış, hatalar yapan, üzülen, bazen sadece kendini düşünen, pişmanlık duyan karakterler yaratmış. mükemmel karakterler değil.
selam alıntısız bi başlangıç oldu çünkü kitapta bayıldığım kısımlar en az üç sayfa sürdüğü için buraya yazmam imkansızdı, bölüp yazarsam da içim rahat etmeyecekti o yüzden alıntısız bi başlangıç yaptım. kitapla ilgili ne söylesem nereden başlasam hiç bilmiyorum. paris'in çoğu sokağını, notre dame'i, dilencileri, kitabın yazıldığı dönemi, greve meydanı'nı tanıdım çoğu şeyi aklıma kazıdım. esmeralda'nın güzelliğini, rahibin durgunluğunu ağırbaşlılığını, quasidomo'nun kalbini, gringore'in bilgisine çabasına rağmen beklediği değeri alamamasını, akıllı keçiyi hepsini öyle benimsedim ki. bir insanın herkes tarafından kabul gören saygın bir insanın delirmesini izledim adım adım ve sırf çirkin olduğu için değer görmeyen sağır bir adamın körü körüne aşkı için neler yapabileceğini gördüm. karakterler sürekli merkezde değildi oralardan buralardan çıktılar hep ama aynı şekilde de bir yerlere bağlandılar. kitabı bitirdiğim ilk bi saat içinde olayın tek bi kişi etrafında saçma bir şekilde döndüğünü düşünüp yazara gıcık olmuştum ama şu an bu yazıyı yazarken aslında diğer karakterlerin de çok iyi verildiğini düşünüyorum. karamazov kardeşler'den aldığım tadı bu kitapta da aldım betimlemeleri sayesinde. özellikle karakterlerin bir anda celallenip iki üç sayfa boyunca konuşmalarına bayılıyorum. karamazov kardeşlerdeki savunma sahnesine bayılmıştım burada da rahibin aşkı tanımlarken kullandığı cümlelere bayıldım. kitapla ilgili söyleyeceklerim hiç bitmeyecek gibi o yüzden burada kesiyorum. seni çok sevdim notre dame'in kamburu
•on bir bin dokuz yüz doksan dokuz küçük balık iyi geceler dileyerek yatmaya gitti. büyükanne de uykuya daldı. ama küçük bir kırmızı balık ne yaptı ne ettiyse de gözüne uyku girmedi. sabaha kadar hep denizi düşündü•
selam kardeşimin kitaplarına bakarken nedense bu kitap dikkatimi çekmişti. elli elli beş sayfalık bi şey olduğu için de bugün okumak istedim. içi aynı küçük prenste olduğu gibi tatlı resimlerle doluydu. hikayesi ise küçük bi balığın hayatının monotonluğundan sıkılıp yaşadığı dünyayı keşfetmek istemesiyle başlıyor. yaşadıkları anlatılıyor ve sonunu öğrenemeden bitiyor. kitapla ilgili kısa bi araştırma yapınca iran'da hala yasak olduğu türkiye'de de bi dönem yasaklandığına dair bi şeyler okudum ne kadar doğru bilmiyorum ama yasaklanacak kadar net bir şekilde herhangi bi görüş benimsetilmeye çalışılmamıştı bence o yüzden pek inandırıcı gelmedi bu bilgi bana. bir de kitaptaki küçük kara balık için dünyanın en devrimci balığı denmiş bu lakap da çok hoşuma gitti. söyleyeceklerim bu kadar, hoşça kalın
selam adam phillips sık sık kitapçılarda gözüme çarpan ve kitaplarının arkasını okuduğumda aa bunu okuyayım dediğim birisiydi. aynı zamanda psikolog olduğu için de görüşlerini okumak istiyordum ama bu kitabı sevemedim. okurken yazarın alanında yetkin biri olduğunu bağdaştırdığı konulardan anlayabiliyorsunuz. ama bunları verirken ordan oraya atlayıp anlaşılacak bi şekilde bir araya getirebildiğini düşünmüyorum maalesef. sahip olduğu bilgileri bi şeylerle bağdaştırırken ansiklopedi yazıyormuş gibi şu şöyledir bu böyledir freud buna şöyle der tarzında kesin tavırları benim okumamı zorlaştırdı o nedenle de kitabı hiç beğenemedim. diğer kitaplarına da bi şans vermeyi düşünüyorum ama yakın bi zamanda değil.
Reklam