büşra
@readthearth
106 okur puanı
Mayıs 2015 tarihinde katıldı
ağustos ayının sonlarına doğru witch aklıma düştü çocukluğumdan bi anı olarak. uzun uzun araştırdım animesini izledim bi süre, sonra kitaplarına baktım beş yüz lira civarı her biri yurtdışından geleceği için tabii ki. internetten de okumak istememiştim hop bi haber witch'in hikayelerinden belli kısımlar basılacakmış. heyecandan aklımı kaybettim direkt aldım bunu ve ikincisini. heyecanla bakıyorum, okuyorum ve sırıtıyorum sürekli 9-10 yaşım geliyor aklıma çünkü. sonra dün gelen ikinci bi haberle graphic novel olan seri en baştan EN BAŞTAN basılmaya başlıyor hem de türkçe olarak. nasıl bu kadar şansa denk geldi hiçbir fikrim yok ama aşırı mutluyum
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
ben orhan pamuk okumayalı uzun yıllar oldu, kafamda bir tuhaflığı bir iki sene önce kütüphaneden alıp okumaya başlamıştım ama süresi geçtiği için geri götürmek zorunda kalmıştım falan. okuyamamıştım bi türlü yani, ama hep de aklımda kalan bir kitaptı. okudum ve bayıldım gerçekten, hatta en sevdiğim kitaplar arasında sayabileceğim bi noktada şu an benim için. sadece belli bir olayı, belli bir yaşantıyı vs. konu olarak alan bir kitap değil. direkt bir karakterin hayatını okuyorsunuz ama bu hayat yine karakterin hayatında belli bir dönemi anlatan cinsten de değil. karakterin lise hayatını, aile yaşantılarını, aşk hayatını, evlenmesini, çocuklarını kısacası gördüklerini, hissettiklerini baştan sona okuyoruz. karakterin karakterini şekillendiren olaylara tanık olarak ilerliyorsunuz kitap boyunca ve bazı noktalarda karakteri o kadar iyi tanıyorsunuz ki üzüntüsünü belli etmediği anlarda bile üzüntüsünü hisseder hale geliyorsunuz. çoğu kitapta karakterler ele alınırken sadece bazı yönlerine yapılan vurgular ön plana alınıyor ve biz hayatımızın bir köşesinde gördüğümüz karakterlerle o yoğun vurguları birleştirip karakteri tanıma yoluna giriyoruz. orhan pamuk ise karakterini hem sokakta gördüğümüz biri gibi, tahmin edebileceğimiz hareketleri olan biri gibi oluşturmuş hem de zaten karakteri o kadar derinlemesine işlemiş ki tanıdığınız birine göre benzerlikler kurmanıza gerek kalmadan kendi karakterini boyutluca açıklamış. karakteri bu kadar derin işlerken aynı zamanda bu karakteri şekillendiren toplum yaşantısı da kitabın içine tamamen dahil edilmiş. 1969lardan 2012ye kadar olan bir süreci görüyoruz ve darbeler, siyasal olaylar, hükümet değişiklikleri, sağ - sol olayları, parti çatışmaları, imar afları, gecekondular gibi birçok kavram ve olaya şahit olurken hem insanların hem de
selamlar, dostoyevski'nin ilk eserlerine dair fikir edinmek için güzel bi seçim oldu bence beyaz geceler. böyle hafif hafif zweig esintileri aldığım bi kitap oldu benim için, konusu da yine zweig kitaplarına benziyor. bikaç günlük kısa olay örgüleri, uzun uzun sohbetler, yoğun his betimlemeleri eşittir zweig benim için. beyaz gecelerin de hem konusu hem olay örgüsü benzer duygular hssettirdi bana. dediğim gibi ilk dönem eserlerini görebilmek adına güzel bi tercih olabilir ama fazla bir beklentiye de girmemek gerek bence. yine de ilk eserlerden biri olarak nitelendirilen bir kitapta bu kadar hoş duygu betimlemesi etkileyiciydi. uzun uzun anlatabileceğim bi kitap değil, iyi okumalar.
selamlar, bulgakov'dan okuduğum ilk kitap köpek kalbi. konusu oldukça ilgi çekici olduğu için ve bulgakov'un dilini merak ettiğim için okudum. konusunu bir doktorun yolda gördüğü bir köpeği eve getirip beslemesi daha sonra da ameliyatla köpeğin hipofiz bezini azılı bir suçlunun hipofiz beziyle değiştirmesi sonucu yaşananlar olarak özetleyebilirim. ben böyle deneysel kitapları seviyorum aslında ama kısa olması şartıyla çünkü bi yerden sonra o absürdlük beni yıpratıyor. bu kitaptaki durum kişiyi yıpratmadan sonlanıyor, aşırı bayılarak okudum diyemem ama okurken sıkılmadım. çerezlik bi kitap diyebiliriz yani. ayrıca kitap iğneleyici ve gülünç bir yergi olarak nitelendiriliyor, bolşevik dönemi rusya’sına yönelik göndermeler bulunuyor. ben bunlardan birkaçını fark etsem de kitabın geneli bana hiciv gibi hissettirmedi pek. o da muhtemelen benim konuyla ilgili eksikliğim olmasından kaynaklı. benden bu kadar, iyi okumalar.
selamlar, yakından tanık olduğumuz bir durumun bambaşka bir dönemde yaşanırken neler hissettirdiğini görebilmek adına vebayı okumaya başlamıştım. kitaba göre uzun bir okuma yaptım aslında dolu dolu okuyamadım çünkü kitabın içindeki dünyadan çıktığında bulunduğun dünyada da kitaptakilerin aynısını yaşıyor olmak insanı bi tık yavaşlatabiliyor. bu durumu yakından gözlemlemek de kitabın atmosferine eksi olarak yansıdı benim açımdan çünkü böyle bir duruma yabancı olsam kitabı okurken gözümde canlanan atmosfer karanlık ve sisli olurdu muhtemelen. ama şu anda yaşadığımız şey kitaptakiyle aynı ve hava durumu sisli değilken de bunu yaşıyoruz. gerçekten kopamamak atmosferin beni çok etkilememesine yol açtı bu nedenle.
kitabın içindeki atmosfere yeterli ilgiyi gösteremesem de geriye kalan her şeyi çok beğendim. bir doktorun gözünden hastalığı ve ilerleyişini sade ve vurucu bir şekilde göstermiş camus. kitapla ilgili beni şaşırtan bir detay oldu, kitabı bitirdiğimde karakterlere dair bir şeyler hatırlamadığımı fark ettim. isimleri ve yaşadıkları kafamda birleşip evrensel bi hisse dönüşmüştü sanki. hüzünlerini, coşkularını ve hayal kırıklıklarını hissettim, sürekli sevdiği insanları kaybetmenin çaresizliğini aldım gibi oldu. ama bunları hissederken o kişilerin kimliğinden bağımsız bir şekilde sadece duygu hissettiğimi fark ettim. bu da pandeminin başından beri her gün verilen sayılara karşı nasıl duyarsızlaştığımı hatırlattı. camus'nun bu vuruculuğunu seviyorum, hissizlik ve alışma kavramları konusunda etkiliyor beni hep. kitaptaki bazı cümleler gerçekten çok iyiydi, defalarca okuyup altını çizmek istediğim cinsten. vebadan kurtulan şehrin yaşadığı iç rahatlığının bir gün bir mobilyada, bir bezde ya da herhangi bir yerde saklanan veba mikrobunun tekrar ortaya çıkmasıyla bozulup
