büşra
@readthearth
106 okur puanı
Mayıs 2015 tarihinde katıldı
selam pek de benim tarzım olmayan ama aslında okumam gereken tarzda bi kitaptı beyin. psikolojiye giriş dersinde öğrendiğim şeyleri örneklerle tekrar etmiş oldum o açıdan faydalıydı bence. son bölümlerde insan hafızasını bi makineye yüklemek, sonsuz yaşam gibi konuları içeren kısmı çok sevdim. faydalı bi kitaptı dediğim gibi insan psikolojisinde beynin yerini özellikle merak edenlere tavsiye edebilirim.
Reklam
kitap uzun betimlemelerle başladı böyle bi yüz sayfa falan olay tam başlamadan ilerledi oralarda kitabın içine girmek beni biraz zorlasa da kitaba girdikten sonra meraktan kıvrandım sanki. traktörün gelmesiyle birçok aile işsiz kalıyor ve yaşamlarını devam ettirebilmek için "kuzeyde iş varmış, kaliforniya'da iş varmış" söylentilerine uyarak uzun bi yolculuğa çıkıyorlar. bu yolculuk o kadar güzel ve gerçekti ki her sahnesiyle aklımda kaldı. külüstür bi araba, zaten çok az parası kalmış bi aile, konakladığı yerler, tanıştıkları insanlar, aile üyelerinden bazılarının yolda ölmesi gibi bir sürü olayı barındıran bi yolculuk. bi yerlere yerleşme telaşlarını okurken ben de telaşlanıp heyecanlanıyodum biraz para kazanıp et almak istediklerinde ne kadar çalıştıklarını alıp alamayacaklarını hesaplamaya çalışıyodum, onlar bir evimiz olsa küçük bi bahçemiz olsa hayallerini kurarken ben de kitabın sonu için aynı hayalleri kuruyodum. yani kitabın içindeymişim gibiydi o kadar hissettim ki her şeyi sanki bu kitabı hiç unutamayacakmışım gibi hissediyorum. sonu tam tatmin etmedi beni ama ne beklerdim onu da bilmiyorum. hüzünlü bi sondu bence yine ne olacağını çok kestiremediğimiz bi sondu aynı ailenin hikayesi gibi. güle güle joad ailesi
normalde çehov okumayı çok seviyorum ama bu kitabını okurken o kadar sevemedim. genelde ilk öykülerinin derlendiği bi kitaptı o yüzden de sevememiş olabilirim, öyküler genelde tamamlanamamış gibi duruyordu böyle fazla kısa geldi bazıları bana. bazı öyküleri de çok sevdim çehov okuduğumu hissettirdi diyebilirim. öyle yani ortada bi kitaptı bence, artık vaov diyip etkilendiğim bi kitap okumak istiyorum uzun zaman oldu sanki öyle bi kitap okumayalı
kitap o kadar kısa ki ne yazsam diye düşünüyorum. fransa'da haksız yere hapis cezası alan bir yüzbaşı var ve halkın çoğunluğu bunu farkında ama hiçbir şey yapılmıyor bu yanlışı düzeltmeye dair. emile zola da o dönemde bağımsız bir gazeteci olarak çalışıyor ve gazetenin bir köşesine bir mektup yazıyor. bu mektupun öncesinde olanlar, mektup, mektuptan sonra olanlar diye üç bölümden oluşuyor kitap. uzun yıllar önce haksız yere biri hapse atıldığında gazeteciler, halk, vicdanlı yöneticiler ayaklanmaya kadar gidebiliyorlarmış..
jane austen'ın aşk ve gururunu okuduğumda çok etkilenmiştim, dönem ayrıntılı verilmişti ve aşk hikayesinin yanında hayata dair insanı düşündürecek tarzda konuşan karakterler vardı. o yüzden buram buram bi aşk hikayesi değil de güzel konuşan iki insanın birbirini sevmesi anlatılmış gibiydi, o yüzden de çok sevmiştim. emma'da ise konuşulan konular o an o kasabada olan olaylarla ilgiliydi, karakterler düşüncelere dalıp hayata dair ya da tartışmaya açık herhangi bir konuda uzun uzun konuşmuyorlardı. genel olarak karmaşık bi aşk hikayesi ele alınmıştı. o yüzden de aşk daha ön planda olduğu için ve konuşulan konuları sıradan bulduğum için bu yönünü beğenmedim. ama her zamanki gibi dönemi çok güzel yansıtmıştı bi de ana karakterin her yönüyle mükemmel olmaması hatalar yapabilmesi vs. gibi özellikleriyle gerçek bi insan olması sevdiğim detaylardandı. yine aklıma takılan diğer konu jane austen okuduğum iki kitabında da şöyle bir görüşü aktarıyor mesela aşk ve gurur da kadın mükemmel özelliklere sahip kusursuz biriydi erkekse daha çok hata yapan, ukala bi tipti ve ikisinin birbirine aşık olması kadının erkeği değiştirmesinden sonra gerçekleşiyordu. emma da da kadın karakter hata yapan, dediğim dedik biriyken erkek sürekli ona doğruyu göstermeye çalışan bi tipti. kadının yavaş yavaş değişmesiyle de bi aşk başlıyordu. yani iki insanın aşık olabilmesi için birinini diğerini değiştirmesi gerekiyor gibi bi anlayışı var sanki yazarın o yüzden de bu konuyu düşündürdü bana, öyle.
Reklam