rea
@reaisreading
11 okur puanı
Ağustos 2024 tarihinde katıldı
Kısacık bir kitap ama hissettirdikleri çok yoğun. Nazik bir eşe duyulan özlem, sitem, sevgi kıskançlık ve belki de biraz bencillik? "Neden önce sen öldün ve geride ben kaldım?" sorusunu sık sık sormuş yazar kendisine. Hissettiklerini o kadar yoğun yazmış ki, okurken empati kurmak istememe bencilliğini gösterdim ben de. Hep söyleriz aslında yaşarken kıymet bilelim diye. Belki de hep söylendiği için kulağa etkili gelmiyordur. Yine de doğru olduğu gerçeğini değiştirmiyor sanırım. Yaşamak güzel şey, sevdiklerinle yaşamak ise nimet. Unuttuğumuz gerçekleri hatırlatan bir eser olmuş. Kitabın dilini de çok beğendim. Çevirmeni de ayrıca bu denli yansıtabildiği için tebrik etmek gerek. Yazarın okuduğum ilk kitabıydı muhtemelen son da olmayacak, bu kitaptan sonra diğer kitaplarını da merak ettim
Reklam
Bazı kitapların tadı damağınızda kalır da akıp gitmesini istersiniz ya, öyle bir kitaptı işte. Çok kısa bir kitap olduğundan ben de kısa bir otobüs yolculuğunda okumayı tercih ettim ve kitabı okudukça otobüs zaman yolculuğu yapıp beni kitabın içine, Momo ve Mösyö İbrahim'in yanına götürdü... Kitap kısacaktı ama bazı cümleleri o kadar düşündürtüyor ki bir anda kendinizi felsefe yaparken buluyorsunuz. Sanırım en sevdiğim pasaj "Peki senin için Yahudi olmak ne demek, Momo?" sorusuna Momo'nun "Benim için... Sadece başka bir şey olmamı engelleyen bir şey." yanıtıydı sanırım. Bir dine bir şeyleri engelleyen bir yasak olarak bakmak mutsuzluk getiriyor. Mösyö İbrahim bunu "Güzellik, her yerdedir. Senin baktığın yerdedir. Benim Kuran'ımın içinde bu var." diyerek açıklıyor. Bir dine güzellik olarak bakıyor ve gördüğü her yerde güzelliği arıyor. Bu yüzden mutlu bir adam Mösyö İbrahim. 2 farklı din, 2 farklı yaş ve naif bir arkadaşlık... Momo'nun da dediği gibi, biri yaşlı olduğu için vakti çok, kendisi de genç olduğu için vakti çok. Demem o ki yaşlı da olsanız genç de olsanız bu kitaba vaktinizi ayırmanızı tavsiye ederim.
Kitap, okuyanların çoğunun da dediği gibi diğer kişisel gelişim kitaplarından daha farklı bir içerikle yazılmış. Diğer kişisel gelişim kitaplarında daha çok "başarı hikayeleri"nden oluşan duygusal yaklaşımlar görülürken, bu kitap anlatımını bilimsel kanıtlarla desteklemeye çalışmış. Açıkçası bu kitabı okuduktan sonra duygusal olarak yazılanların bende daha çok etki bıraktığını fark ettim ki bu kitap da elimde 1 aydan fazla süründü :( Sonlara doğru da döndür dolaş aynı şeyleri okumak sıktığından göz atarak bitirdim diyebilirim. Bana yeni bir bakış açısı kazandırdığını söyleyemem ama zaten bildiğim bir bakış açısını hatırlattığını ve bunun bilimde de bir yeri olduğunu öğrettiğini söyleyebilirim. Kitaba dair en sevdiğim şey ise "inanç" kavramı oldu sanırım. Dini açıdan ele alırsam bir müslüman olarak Allah'a inanmak benim hayattaki en büyük motivelerimden biri. "Dua" kavramı isteklerinin gerçekleşeceğine olan inancınla manevi olarak yaptığın bir mucize gibi bir şey. Bir şey mi istiyorsun? Dua et, yani çok büyük bir lüks aslında. Kitap da bunu anlatıyor. İnanmanın, ki bu Allah, başka bir tanrı, anne, baba, kalem gibi herhangi bir nesne de olabilir, senin en büyük motive kaynağın olmasından bahsediyor. İnanabileceğin bir şey olmazsa anlamsızlık ve isteklerinin "neden/nasıl gerçekleşsin ki?" sorusuna yöneltildiği bir durum çıkıyor ortaya. İnandığın bir şey olursa eğer, sonsuz bir verici var ve isteklerini dile getirebiliyorsun. Mükemmel bir şey aslında. Kitaba dair en sevdiğim şey bana bunu hatırlatması oldu sanırım.
Bir suçlunun yaşadığı en büyük pişmanlık işlediği suç mudur yoksa suçu işlemeden önce daha fazla yaşamak isteyip de yaşayamadığı hayalleri midir? Kitap boyunca hep bunu düşündüm ben, "Ve yine de sefil yasalar ve sefil insanlar, ben kötü biri değildim!" satırında suçundan pişman değil ancak özgür ve masum olduğu günleri düşündüğünde yaşadığı pişmanlık suçu işlemesinden mi yoksa ölecek olmasından mı kaynaklanıyor hep merak ettim. İdam gününe yaklaştıkça zaman algısı ortadan kalkıyor karakterin. Nesnelerin dahi yerini kavrayamıyor, sürekli geçmiş anılarında dolaşıyor. Bence kitaptan çıkarılabilecek en güzel tavsiye yaşadığımız her vaktin ne kadar kıymetli oluşudur. Ölüm tarihimizi bilmeyerek yaşadığımız her an bize aynı, sıkıcı ve değersiz gelirken idam tarihini bilen bu karakter için yaşadığı her an öyle kıymetli ki, en değersiz anısını dahi hatırlamak istiyor. Geçmişe gittiği anıların birinde, "Oysa yüreğimde cenneti taşıyordum. Bütün hayatım boyunca hatırlayacağım bir akşamdı. Bütün hayatım boyunca!" diyor. Gerçekten de ölümüne günler kala hatırladığı anılarından biri oldu. Peki biz, "bütün hayatım boyunca hatırlayacağım" dediğimiz anılardan kaçını hatırlıyoruz? Muhtemelen çoğu için artık geri gelmeyecek birkaç değersiz anıdan biri olarak düşünüyoruz. Kitabı okurken ölüm tarihimi bilseydim nasıl yaşardım diye çok düşündüm. Bence yazarın da okuyucuya vermek istediği alt metinlerden biri bu soruydu. Okumaktan keyif aldığım bir kitap oldu, her okuyanın kendisine farklı bir soru soracağı bir kitap. Yaşamak güzel bir şey.
Okuduğum zaman mı yanlıştı yoksa kitap gerçekten benim için sürükleyici değil miydi bilmiyorum ama az sayfasına rağmen zar zor bitirebildiğim kitaplardan biriydi. Döneminin anlayışını yansıttığının farkındayım ama karakterlerde hiçbir derinlik bulamadım. Aşk gibi derin bi duyguyu sonuna kadar hissettiği yazılan Gatsby'de dahi bi derinlik bulamadım. Daisy'den bahsetmek bile istemiyorum... Bir kitapta hiç olmasa sadece bir karaktere bile ısınabilirim ama bu kitapta beni çeken hiçbir şey olmadı. Heyecanlandığım sahneler yok değildi ancak onlar da pembe dizi izliyormuşum gibi neticelendi. Okuma alışkanlığımın süresini kısalttığı için ayrı bir kinlendiğim bir kitap oldu :(
Reklam