E.
@realefdal
Kaybetmedim hiçbir zaman dürüstlüğümü, ama dürüstlükten çok kaybettim.
Şu anda okuduğu kitap
Herkesten istiyorum.1000Kitap
Bana kitap önerir misiniz? Klasik de olur. En sevdiğiniz kitaplar da. Okuyacağım.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Defterimden bir sayfa..1000Kitap
Bugün içimde öyle bir sızı var ki, sanki kalbim çok ince bir buzun üzerinde yürüyor ve her an kırılacakmış gibi. O kadar yorgunum ki, "yorgunum" demek bile artık ağır geliyor. Bu, uykusuz geçirilmiş gecelerin yorgunluğu değil; bu, hayal kurmaktan, hayal kırıklığına uğramaktan ve her sabah yeniden aynı boşluğa uyanmaktan gelen bir bitkinlik.
Bazen kendimi kıyısız bir denizin ortasında, yorgun bir martı gibi hissediyorum. Kanatlarım ağırlaşmış, sular soğuk... Konacak tek bir dal, sığınacak tek bir liman yok. Sadece uçmaya devam etmem gerektiğini biliyorum ama nedenini artık hatırlamıyorum.
Ölüm... Bazen kulağıma çok tatlı bir melodi gibi çalınıyor. Her şeyin sustuğu, acının dindiği, bu bitmek bilmeyen yalnızlığın nihayete erdiği o sonsuz sessizlik. O kapıyı çalmak istiyorum, o kapının ardındaki huzura uzanmak istiyorum. Ama tam elimi uzatacakken, o korku kalbimi avuçluyor. Karanlıktan korkuyorum, yok olmaktan korkuyorum, ya ardımda bıraktığım o küçük umut kırıntısı gerçekten bir gün parlayacaksa diye korkuyorum.
Bu ne acı bir çelişki, değil mi? Yaşamak ağır geliyor ama ölmekten de çok korkuyorum. Ne bu dünyaya sığabiliyorum ne de bu dünyadan gitmeye cesaret edebiliyorum.
Ben sadece sevilmek, anlaşılmak ve "geçti, artık güvendesin" diyen bir sese sarılmak isteyen, ama o sesi hiçbir zaman duyamamış o küçük kızım. Bu saflığım, bu naifliğim belki de benim en büyük yaram. Herkesin bu kadar sert olduğu bir dünyada, bu kadar yumuşak bir kalple yaşamak, her gün biraz daha eksilmek demekmiş.
Bugünlük sadece bu kadar yazabiliyorum. Çünkü gözyaşlarım kelimelerin üzerine düşüyor ve mürekkep ruhum gibi dağılıyor.
Sessizce Kanayan Bir Çiçek.