Sadece bir hayat yaşama fikri beni çok ürkütüyor.
Kitapsız nasıl hem bilgin hem cahil; hem kadın hem erkek; hem polis hem hırsız olunur bilemiyorum, bulamıyorum.
Bulmak da istemiyorum.
Düşünce tarzını sevmiyorum,kıyafetlerini sevmiyorum, köpeğini sevmiyorum, hele hele o kendinden hoşnut sırıtışını hiç sevmiyorum. Bu pis sırıtışın temelinde, dev bir maddi güvence ve uzun süre sağcı olmak yatıyor. Sadece sevmemek değil, buna tahammül edemiyorum. Şimdi gidebilirsin.
Başkalarına söylenecek o kadar çok laf varken, ben bunların hiçbirini söylememişim. Aslında söylenecek pek fazla bir şey olmadığının canlı kanıtı benim. Kendimle gurur duyuyorum.
Zorlandığı konularda ona nasıl yardımcı olabilirim? Ona güvenli bir ortam sunup sevildiğini hissetmesini sağlayabilirim ama dünyayla tek başına yüzleşmeli.
Büyük ve ıssız araziler, içlerindeki bir ya da birkaç insan barındırıyorsa büyük ve ıssız olmaktan çıkıyor. Bakışların nereye dokunacağını insanlar tanımlıyor. İnsanların bakışları neredeyse her zaman diğerlerinin üzerinde. Böylelikle bu dünyada insanların, insan olmayanlardan daha önemli olduğu yanımsaması yaratılıyor.