Kendini
beğenmiş adam, mutluluğunu kendi
rahatlığı üstüne değil, başkalarının acıları üstüne kurar; ezeceği, köle gibi kullanacağı insanlar
olmazsa, mutluluğunu başkalarının yoksulluğu
üzerine kuramazsa, malını mülkünü ortaya serip
yoksulların bellerini bükmeyeceğini, umutlarını
kırmayacağını bilmezse, Tanrı olmayı bile
istemez. Kendini beğenmek öyle bir cehennem
yılanıdır ki, insanın yüreğine sinsice süzülüp
girer, onu zehirleyip gözünü kör eder, daha
güzel bir hayata giden yoldan saptırır onu. Bu
sürüngen, insanların öylesine içine işler ki, onu
koparıp atmak kolay olmaz.