Sevdiklerimize bağımlı değil, bağlı olmalıyız. Eşimize, ailemize, ülkemize bağımlı değil, bağlı olmalıyız. Bağımlı ilişkide biri ötekine dayanıp da yaşar. Aralarında bağlılık olanlarsa dayanışma içinde yaşarlar. Ben aileme, eșime, ülkeme, üniversiteme -dilerim yanılmıyorumdur- bağımlı değil, bağlıyım. (Örneğin Ankara
Üniversitesini bırakıp bir başka üniversiteye geçmem; günü gelince ayrılır veya emekli olurum ama Ankara Üniversitesi’nden olurum.) Akşam evime giderim, mecbur olduğum için değil, tercih ettiğim için giderim. Gidebilecek başka yerim olmadığı için evime gidiyorsam bağımlıyım demektir, zayflıktır. Evimi tercih ettiğim için gidiyorsam, bu bağlılıktır. Eşim akşamları fakülte çıkışı gidebilecek başka yeri olmadığı için bizim eve geliyorsa, bu beni yaralar, kendimi hakarete uğramış hissederim. Eşimin her zaman gidebilecek pek çok yeri olsun ama her zaman bizim evi tercih etsin isterim. Tek taşını kendisi alamayan, kendi ayaklanı üzerinde duramayan, ekonomik özgürlüğü olmayan bir eș, aslında pek çok kişiye kötü gelse gerek.