Her şey beklediğim gibi gerçekleşirse bu mektup asla elinize geçmeyecek çünkü affedilmiş olacağım. Ne de olsa yaşamımı nüfuzlu dostlar edinerek geçirdim. Biricik kızım bir gün okuyup annesinin kim olduğunu öğrenebilsin diye mektubumu saklayacağım.
O an adım attıkları yer, kapısız bir odaydı. Oradan çıkıp gidemezlerdi. Yine bu yüzden başka hiç kimse oraya giremezdi. O anda ikisi de bilmiyordu, ama orası dünyadaki bütünlüğü olan tek yerdi. Sonuna kadar yalnız, aynı zamanda da yalnızlığın asla ulaşamayacağı bir yerdi.
Çok tuhaf, diye düşündü Tengo, gözleri kapalıyken. Böyle bir şey nasıl olabiliyor ? Bir an geliyor, zaman dayanılmaz ölçüde yavaş ilerliyor. Sonra başka bir an geliyor, aradaki süreçleri atlayarak ileri fırlıyor.