Onceden eger hayat kolay ve güzel olsaydı insanlar hayattan zevk almazdi diye düsünürdük fakat çocukların ve gençlerin bu hevesli mutlulukları , bu düşüncemizin aslında ne kadar ahmakça oldugunu anlamamı sagladi.
Bu gençleri, bu dinç, neşeli, hevesli küçükleri ve hayata duyduklari bu sonsuz açlığı izledikçe önceden sahip olduğum fikirler daha önce hiç olmadigi kadar sarsildi. Hic bozulmayan sağlıkları sayesinde bizim eskiden "hayvansi ruh" dedigimiz o dogal dürtüye, o coskuya sahiplerdi. Kendilerini hoş ve ilginç bir yerde bulmuslardi, ögrenmeyle ve kesiflerle dolu, egitimin o buyuleyici, sonsuz süreci ile dolu yillar önlerinde uzaniyordu.
Bu yöntemleri gördükçe ve bizdeki yöntemlerle kiyasladikça irkima yönelik garip, rahatsiz edici bir eziklik hissi giderek içimi kaplyordu.