8/10
2026 51. kitabı
“İlk defa böylesine tutuştu gökkuşağı.
Renklerim siyah oldu ve siyahım da yandı.
O'ndan başka ne varsa yandı,
Yandık sen ve ben.
O'nu göreyim diye,kıblegâhım da yandı.”
SAMET MUTLU-YASAMIN AĞRISI
"yüksek sesle süslenmiş" bir şiirden çok, iç konuşma gibi ilerleyen; okurun göğsüne bir ağırlık bırakırken aynı anda "beni biri anladı" hissi de veren bir damar taşıyor. Kitabın adıyla uyumlu biçimde ana duygu hep aynı çizgide: hayatın içinde sürüp giden küçük sarsıntılar, yanlış anlasılma korkusu, yalnızlığın hem fiziksel hem zihinsel tarafı, büyümeyle gelen kayıplar ve buna karşı hayal, umut gibi tutunma noktaları.
Şiirlerde en baskın șey, büyük olaylardan çok gündelik sıkışmaların merkeze alınması. "Nefes" gibi metinlerde kaygı, saati kontrol etme, düşüncenin sürekli devinmesi "Isık"ta birine derdini anlatmaya çalışırken her cümlede "yanlış anlaşılmayayım" diyerek geri çekilme; "Tevrive"de yalnızlığın sadece "tek başına kalmak' değil, insanın içinde genişleyen bir boşluk olușu... Bu, kitabın okurla kurduğu bağı güçlendiriyor: Şair, "büyük laflar" yerine, çoğu insanın içinde sakladığı küçük cümleleri görünür kılıyor.
Kitabın omurgasında yalnızık var ama tek tip bir yalnızlık değil. Bir yerde "duvarlara çarpan" bir sıkışmışlık gibi; bașka bir yerde "kalabalıkta görünmez kalmak" gibi; bazen de "kimse yokken bile kendine tanıklık etmek" gibi. "Neresi" şiirindeki his de buna yakın: bir yere "isteyerek" değil, sanki kendini orada bulmuş gibi girme ve karşı tarafın seni tanımamasıyla gelen yabancılık. Bu yabancılık, kitabın genelinde sık tekrar eden "ben buradayım ama görülmüyorum" duygusuyla birleșiyor. Dilin ve üslubun en belirgin özelliği sadelik ve konuşma tonuna yakınlık. Şiirler serbest ölcüyle, kısa dizelerle, az süslemeyle ilerliyor. Bu tercih iki şeye yarıyor:
Birincisi, duygu doğrudan geçiyor; okur "sifre çözmek" zorunda kalmıyor. ikincisi, bu doğrudanlık bazı yerlerde bilerek tekrar üzerinden vurgu yaratıyor (özellikle yanlış
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Nil’e yol her zaman var...Alıntı
Puan vermedi·288 syf.·
2026 24. kitabı
"İnsan insana sığınmak ister.”
Bazen bir cümle, insanı bir kitabın içine sürükler ya, Hanne’ye beni sürükleyen de bu cümleydi.
Ve ardından gelen:
“Kanıyor arz, kanıyor ruhu, kanıyor zaman.”
Bu sanki artık bir cümle değildi.
Hanne’nin iç dünyasıyla dış dünya arasında kurulan, kader gibi işleyen bir bağın kanayan yarası.
Romanda kırmızı renk yoğun bir anlatım dili olarak kullanılmış. Kan kırmızı, ruj kırmızı, ölüm kırmızı, namus bile kırmızı. Hikaye bitince duyduğum ses ise ;
"Kader de benim, özgürlükte. Tutku da benim, travma da. Ölüm de benim yaşam veren de."
Bastırılmış her kırmızı duygumuzu yeniden yeşertmek gücü ise bize verilmiş bir lütuf. Çünkü Hanne demek de ; 'Allah'ın lütfü' demek zaten...
Hanne'nin hikayesi , kırmızısına arkasını dönüp, siyahını pusula yaptığı bir dönemi kapsıyor. Dış kabuğu,Almanya'da başarılı bir akademisyen, güzel bir kadın, zengin bir eş, kendini gerçekteştiren bir hayat. İçeride ise ; çocukluk travmaları ve kültür-sınıf çatışmalı evliliği arasında sıkışmış bir kadın. Çocukluk ile gelen aile içi fiziksel-cinsel ve ruhsal şiddet, korku ile şekillenmiş cocukluk, köklerini ve aidiyet duygusunu yitirmiş bir gençlik, güç ilişkisi ve sadakatsizlik üzerine kurulan bir evlilik. Ve bu bir kurgu değil. Kabuğunu kırmaya çalışan bir ruhun gerçek hikâyesi.
Onun hayatı psikolojik ve sosyajik zemin üzerinden okumaya da oldukça elverişli. Örneğin Freud rahatsız edici veya korkutucu anıların (özellikle çocukluk travmalarının) yok olmadığını, sadece bilinçdışına itildiğini savunur. Hanne'nin hayatında ise bu bastırılmış duygular rüyalar, gülme krizleri, psikolojik belirtiler olarak yüzeye çıkıyor. İnsan unutmaz, unuttuğunu sandığı şey derinlere gömdüğü ve bakmayı tercih etmediği olumlu/olumsuz bilgilerden ibaret. İnsanın en sessiz, en sabırlı, en
İçimden geldiği gibi.(Spoiler içerebilir!)
Seriyle İlgili Genel Bir Yazıdır.
Bu seri benim ben olma hikayemin başlangıcı...
2 senenin ardından yazmaya başlarken de elimde bu kitap vardı, "Benim gerçek bir kurgu yazmam lazım artık." dediğimde de. Best Smile doğduğunda elimde yine bu kitap vardı, deprem olup da taşınmak zorunda kaldığımda da. İlk aşık olduğumda da yanımdaydı bu hikaye, aşk acısını tattığımda da...
8. sınıfı bu kitapla bitirdim. Çevremde herkes sınava çalışırken ben kurgu olarak bu seviyeye gelmenin yollarını düşündüm.
Liseye başladığımda bu kitap kitaplığıma bir yere yerleşmiş olsa da her daim zihnimin köşesinde bir yerdeydi.
Bir süre sonra ise Eren ve Arden'e farklı bir yaşanmışlık yazmak fikri geldi aklıma: Maybe In Another Life.
Ama düşündüğüm kadar kolay olmadı. Bir hikayenin yolunu değiştiremezdiniz kolay kolay. Hikaye kendi kaderini çizerdi. Bunu yaşayarak öğrendim ben de.
Ben kendi kurgumu ilk oluşturduğumda yine aklımda bu kitap vardı. Elbette bir noktada ister istemez etkilendim. Ama zaman geçtikçe bana ait olan kurgu da kendi yolunu çizdi ve bu esinlenmeden uzaklaştı.
Eren'in aşkı, Arden'in ihaneti, Emris'in dostluğu, Sedat'ın komik halleri, Atlas'ın ciddiyeti, Demir'in zekası, Ala'nın özgüveni ile geçen dolu dolu 3 kitaplık bir seri oldu. Yeri geldi saatlerce boş duvara bakıp ağladım, yeri geldi kahkahalara boğuldum.
Bu seriden tamamen kopmak boğazımı düğümlüyor. Arden'e verilen sır gibi: "Benim renklerim hep siyahtır."
Bu kitaba başlarken benim de dünyam simsiyahtı. Ama gerçekler Eren'in dediği gibiydi: "Siyah rengi sevenler en renkli insanlardır."
"Belki başka bir hayatta. Belki de bu hayatta." diyerek bitiriyor Eren. Sevgilerin başka hayatlara kalmamasını diliyorum.
Emris korkularıyla yüzleştiğinde kendini affediyor. Kendinizi affetmenizi diliyorum.
__**Maybe In
O esrarlı yangına bu can nasıl dayandı?
Sahile vurdu kalbim,su yandı,kum da yandı.
Bir mum gibi eriyip aktı uykusuzluğum,
Ölüme başkaldıran dertli uykum da yandı.
Yurdundan mahrum edip dolaştırdın Cem gibi.
Ruhumla söndü alev,sonra ruhum da yandı.
Kül oldu bir yiğidin figanıyla her umut.
Bülbülün küllerine konan puhum da yandı.
Böylesi bir yangını görmedi Nemrut bile.
Kaktüsün gölgesinde nazlı âhım da yandı.
Âhımdır zannederdim en belalı kıvılcım,
Kirpiğine dokunan kanlı âhım da yandı.
Bir damla su ver bana ey çöl! Bari sen küsme.
Kalmadı hiçbir şeyim bak,günahım da yandı.
Yenilgiler bir tufan gibi çöktü üstüme.
Ülkem yıkıldı heyhat!
Ordugâhım da yandı.
Köleleri her akşam duman kıldı gözlerin,
Başıma tâc ettiğim padişahım da yandı.
İlk defa böylesine tutuştu gökkuşağı.
Renklerim siyah oldu ve siyahım da yandı.
O'ndan başka ne varsa yandı,
Yandık sen ve ben.
O'nu göreyim diye,kıblegâhım da yandı.
youtu.be/2C-QcLNw9Gk?si=...
Kırmızıyla Ben
Hayat bütün renkleriyle güzeldir. Renklerden herhangi biri kaybolursa tüm denge bozulur . Çünkü her rengin insanın hayatında bir yeri , bir anlamı vardır. İnsan bu anlamlardan birini kaybederse diğer anlamlarında anlamsızlaştığına şahit olur. Diğer renkler de teker teker küser, eskisi gibi görünmezler. Hayat renksizleşir.
İşte bir sabah tam da öyle oldu . Kırmızı ağıtlar eşliğinde diğer renklerle vedalaştı.....
Kitabı okurken aklımda ki tek soru şuydu;sonu ne olacaktı?... Etkileyecek miydi beni? ... Etkiledi Kırmızısını kaybetmişti... Bütün hayatın renklerini kaybetmişti aslında ... Herkesin hayatında kaybettiği renkler vardır . Benim de hayatım da kaybettiğim renklerim var ....
Kitap önermeyi seven ama kitaptan çok bilgi vermemeye gayret eden biri olarak ,ben az anlattım siz okuyun çok anlayın...
Sn Yusuf Özlem Yılmaz kaleminiz dert görmesin, okuyucunuz bol olsun
