Süm
@renklipanda
Ben bir kuşum, fikrimden uçmak çalınmış.
Şu anda okuduğu kitap
“Ne zamandır ses çıkarmadım diye senden vazgeçtim sanma, burdayım, bekliyorum Osman. Balkondaki çamaşırlığa mandalla kollarımdan asılmışım da orada öylece unutulmuşum gibi… Ben kurudum artık topla beni Osman.”
“Ben çarpmıştım, E. gibi bir kayaya çarpmıştım.
Aslında çarpmamıştım.
Akıntının beni kayaya götürdüğünü görmüştüm, çok hoşuma gitmişti.
Kayaya çarpmayı ben istemiştim.
Kaya çok çekici görünüyordu, müthiş bir tehlike duygusu yayıyordu.
Çarpmanın şiddetini, çarpınca bana neler olacağını merak etmiştim.
Parçalanmıştım ama yok olmamıştım, vardım, parçalarımı iyi kötü toparlamıştım.
E.’li bir hayattan canlı çıkmayı yaşama arzuma bağlıyordum.”
Aşk var. Daha ne olsun? Aşk var ve her şeyi temize çekiyor. Kafirliğimizin bile üzerini örtüyor; yoldan çıkmışlığımızın, sapkınlığımızın. Kötülük manasına ne bok yiyorsak aşk üzerini örtüyor ve bu adam çok çok diplerde bir yerde aslında iyi birisi diyor.
Göründüğü kadar kötü değil diyor. Aşk bize kefil oluyor bir yerde. Kalan borcumuzu temizliyor. Borç dediğim, hayata olan borcumuz; iyi insanlara, deftere yazan bakkallara, az isteyince de çok veren lokantacılara, yaptığı yemekten bir kap da sana getiren komşu kadınlara olan borcumuz. Kalan son canımızı kendi elimizle almamıza mani oluyor. Tesellimiz oluyor. İyi tarafından bakalım. İnsanları masum olduğumuza inandırabiliriz. Ya da insanları boş verin; Allah'ı inandırırız. Aşık adamın kötülüğü de aşkı kadar aşikar olur. Ne varsa yüzümüzde var işte. Başka da bir şey yok. Bu!"
