Anadolu'nun güney kıyıları ile ilgili olarak yapılacak kapsamlı araştırma için başvurulacak kaynakların başında, İngiliz Amirali Francis Beaufort'un İzmir Limanı'ndan başlayıp, üzücü bir olay sonucu Ayas'da bitirmek zorunda kaldığı araştırmalarının ardından 1817'de çıkardığı "Karamanya" adıyla bilinen kitabı da yer alır.
Beaufort'un bir seyahatname niteliğindeki bu eseri, denizcilikle ilgili bilgilerin dışında, yurdumuzun güney kıyılarının tarihine, tarihi coğrafyasına, arkeolojisine ve nihayet 19. yüzyılın başlarındaki genel idari ve sosyal yapısına tuttuğu ışık gözardı edilmeyerek, Suna - İnan KIRAÇ Akdeniz Medeniyetleri Araştırma Enstitüsü'nün yayın programına alınmıştır. Ali Neyzi ve Doğan Türker'in büyük bir çaba ve dikkatle gerçekleştirdikleri bu çeviride, özgün metne olabildiğince bağlı kalınmış ve müdahaleden kaçınılmıştır. Okuyucuya kolaylık amacıyla özellikle eski yer adlarının yanına, parantez içinde italik harflerle bugünkü adları eklenmiş; gerekli görülen yerlerde editörün dipnotlarıyla yeni bilgiler sunulmuş; yazarın dipnotları olduğu gibi bırakılmış; çizim, plan, resim ve yazıtlar ise hiç dokunulmaksızın tıpkı aktarılmıştır.
9/10
2026 81. kitabı
Bir kız çocuğunun hayatını başkalarının verdiği kararlar nasıl karartabilir?
Bazı kitaplar vardır; olay örgüsünden çok hissettirdikleriyle aklınızda kalır. Evlilik Portresi benim için tam olarak böyle bir kitap oldu.
Kitabın ilk sayfalarından itibaren içimi tarif etmesi zor bir huzursuzluk kapladı. Lucrezia'nın başına gelecekleri tam olarak bilmiyordum ama yaklaşan bir tehlikenin gölgesi her sayfada hissediliyordu. Bu nedenle romanı okurken sık sık onun için endişelendim. Sanki çok genç, çok yalnız bir kızın yanında yürüyormuşum gibi hissettim.
Lucrezia'yı sevmem uzun sürmedi. Meraklı, hayal gücü güçlü, sanatla nefes alan bir karakter. Özellikle resim yaptığı bölümlerde onun dünyayı başkalarından farklı gördüğünü hissettim. Belki de bu yüzden sarayın gösterişli duvarları arasında en çok onun özgürlüğe duyduğu özlemi hissettim. Zaman zaman ona karşı koruma içgüdüsü geliştirdiğimi bile fark ettim.
Maggie O'Farrell'in dili ise beni en çok etkileyen şeylerden biriydi. Bazı cümlelerin altını çizmek istedim, bazı betimlemelerde ise birkaç saniye durup hayalimde canlandırdığım sahnenin içinde kayboldum. Kitap hızlı ilerlemiyor; hatta bazı okurlar için yavaş sayılabilir. Ama ben bu yavaşlığın Lucrezia'nın sıkışmışlığını daha güçlü hissettirdiğini düşündüm.
Kitabı bitirdiğimde geriye kalan şey merak duygusundan çok hüzündü. Lucrezia'nın hikâyesi bana, ne kadar güçlü görünürse görünsün bazı insanların kendi hayatları üzerinde söz hakkına sahip olamadığını hatırlattı.
Yüzyıllar önce yaşamış bir genç kadının korkularının bugün bile tanıdık gelmesi beni şaşırttı .Elbette artık Rönesans saraylarında yaşamıyoruz ama kadınların toplumun beklentileri arasında sıkışması, başkalarının onlar adına karar vermesi gibi temalar hâlâ güncelliğini koruyor.
Evlilik Portresi, benim için
İlgimi çeken resimleri incelemeyi çok severim. Bu kitapta da resimler eleştiriyle birlikte verilmiş. Çok fazla resim vardı ve bu beni çok mutlu etti.
Resimlere farklı bir açıdan bakmak istiyorsanız mutlaka okuyun. Ben keyifle okudum ve inceledim.
Zengin ve her istediği yapılan bir çocuk ne ister? Elbette ki imkansıza yakın olanı.
Toprak da böyle bir ailede büyümüştür. Onun sıradaki isteği dünyanın öbür ucunda bulunan Paspartu'daki Paspartu Sanat Akademisi'ne girebilmektir. Bu akademiye her yıl sadece 100 kişi alınmaktadır. Yani Toprak'ın imkansıza yakını zorlaması gerekir.
Bu kitap çocuklara her şeyin parayla satın alınamayacağını, bazı şeyler için emek ve alın teri de dökmek gerektiğini öğretecek. Çocuklar için hem öğretici hem de ders verici bir kitap.
Bakalım Toprak resim yeteneğini kanıtlamayı ve bu okula girmeyi başarabilecek mi?
Yazar edebiyatı sanatla buluşturmuş. İçerisinde yer alan tablolar da kitabı görsel olarak zenginleştirmiş. Kitap için özel çizilen bir tablo bile var. 12-13 yaştan itibaren her yaşa uygun bir kitap.
Kitapla ilgili tek eleştirim Toprak'ın hiç başarısızlık yaşamaması. Bana göre her şeye sahip bir çocuk olarak başarısızlığı da tatmalıydı.
Kitaptaki şu alıntılarsa kitabın sadece bir çocuk kitabı olmadığını fısıldıyor adeta.
Eğer ışığa sahip olmak istiyorsan önce karanlığa sahip olmalısın. Her şey zıddıyla bir anlam kazanır.
Gölgede duranın gölgesi olmaz.
Koca bir lig boyunca onlarca maç kazanırdın ama tarih sadece şampiyonların adını yazardı. Bir numara değilsen kaçıncı olduğunun hiçbir önemi yoktu bazı insanlar için.
Büyük hikayeler ancak kendin olarak, zorluklarla baş ederek yazılır. Birilerinin sayesinde olmaz. Birilerinin sayesinde kendi hikayeni yazamazsın.
Puan vermedi·270 syf.·
2026 435. kitabı
“ gelsem,suya eğilsem bir ırmak dolar ağzıma
beni sorma,ben bildiğin gibiyim ,
bilmediğim bir çengelde hâlâ
asılı kaburgalarım."
elif sofya
piyano çalan, resim ve beste yapan, şiir yazan, çok dil bilen ve entelektüel duruşlarıyla tarihe yön vermiş "şiir kadınların" hikayelerini ele alır.
Türk edebiyatı ve tarihinde iz bırakmış, ancak hayatını kaybetmiş öncü kadınlara günümüz kadın yazarları tarafından yazılmış mektuplardan oluşur. Kolektif bir eser olan bu kitapta, geçmişteki cesur ve çok yönlü kadınların hikayelerini anlatıyor kıtabımız
Osmanlı saraylarında yaşamış sultanlardan, halkı meydanlarda coşturan veya emekten yana mücadele etmiş tarihi kadın figürlerin yaşamları gün
ışığına çıkarılır.
Vefa ve Bağ: Günümüzün yazar kadınları, geçmişte derin izler bırakan bu tarihi şahsiyetlerle mektup formu üzerinden duygusal ve kültürel
bir köprü kurar.,
Köprüden gecetkrn kimlerle
Selmlaştık, kiminin anısına ortak olduk, duru temiz bir dille yazılan mektupları okuyup o gunlerın hissiyatını hissettik
O halde
#Buyurun #OKUYUN 
Kalemden Kaleme Günyüzü Mektupları
Kalemden Kaleme Günyüzü Mektupları
"Güvenli Liman - Danielle Steel"
Hayatında hiçbir şey yolunda gitmiyor mu? Her şeyi ve herkesi sen mi idare ediyorsun? Büyük kayıplar mı verdin? Hayat seni çok mu yordu? Güvenip sığınabileceğin bir liman mı arıyorsun?
Haydi gel, sana güzel bir kitap anlatayım...
"Her hikâye, ikinci bir şansın ışığını bekler."
Havanın rüzgârlı olduğu bir yaz günü, San Francisco’nun Safe Harbour kasabasının sahilinde kızıl saçlı küçük bir kız çocuğu şirin köpeğiyle yürüyüş yapıyordu. Yanlış hatırlamıyorsam 11 yaşında olmasına rağmen kısacık ömründe trajedik olaylar yaşamış, 9 ay önce babasının kullandığı özel uçağın düşmesi sonucunda hem babasını hem de abisini kaybeden Pip, sanki çocuk değil de bir yetişkinmiş gibi acısını içine gömüp gidenlerin ardından sessizce yas tutuyor. Annesine destek olmaya çalışır. Pip'in annesi Ophélie ise canından bile çok sevdiği oğlunu ve 20 yıldır deliler gibi sevdiği kocasının ölümüne inanamıyor, aylardır acıdan kıvranıyor, kendini, hayatını, kızını her anlamda ihmal edecek kadar diplerde gezerek depresyondan çıkamıyor.
Ophélie'yi empati kurup anlamaya çalışsam da kızdığım yerler oldu. Sonrasında tüm hatalarını telafi ediyor o ayrı. Ama tüm hayatını adayacak kadar oğlunu ve kocasını ne kadar severse sevsin, bir anne olarak kızını hiçbir zaman ihmal etmemeliydi.
Pip, sahilde yürüyüş yaparken birden resim yapan bir adam görüyor ve sessizce izliyor. Matt yaşadığı zorlu boşanmadan çocukları da dâhil her şeyini kaybetmiş bir adamdır. Matt, Pip'i görür görmez kendi kızına benzetir ve aralarında çok saf, çok doğal, samimi bir arkadaşlık başlar. Pip'in çekingen, içine kapanık oluşu, acı dolu bakışları, resime olan tutkusunu gördükçe Matt, hassas özel bir çocuk olduğunu hisseder. Pip, annesinden gizli her gün sahile Matt'in yanına gelir. Onun yanında huzur
