Çünkü nerede olursam olayım -bir gemi güvertesinde , Paris’te bir sokak kafesinde ya da Bankok’ta- hep aynı sırça fanusun içinde kendi ekşimiş havamda bunalıyor olacaktım
Gene delireceğimden eminim. O korkunç günleri yeniden yaşamaya katlanamayacağımı hissediyorum. Bu kez iyileşemeyeceğim üstelik... Sesler duymaya başlıyorum... Bu yüzden de, yapabileceğim en doğru şeyi yapıyorum. Sen, mutlulukların en büyüğünü verdin bana... Bundan böyle savaşamam... Senin yaşamını bozduğumu biliyorum... Kendi yaşamımın bütün mutluluğunu sana borçluyum... Beni herhangi bir kişi kurtarabilseydi, o kişi sen olurdun. Senin iyiliğine güvenimden başka her şeyimi yitirdim... Artık senin yaşamını bozamam. Hiç kimse bizim ikimizden daha mutlu olmamıştır.
“Yuvarlak tam bir annem vardı benim…
Kareden bir babam…
Vahşetten ağabeylerim….
Keşkelerden kız kardeşlerim…
Derin bir kuyu da yaşardık
Arzım merkezindeki ateşle kaynardık .
O yüzden sıcağım.
Bana dokunanı ateşle yakacağım.”