Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Dur yüzünü anlatacağım
Bu günün nilüfer gibi indiği siste
Tek kürekli bir teknede sesin
Tıngır mıngır şarkısını mırıldanır
Öbür günün rezerve çoktan
Aynı sen aynı
Yılı da tamamlasan ömrü de
bir salıncaktır sallanır
Ali İhsan Konuklu
Ali İhsan KonukluDur yüzünü anlatacağım
Bu günün nilüfer gibi indiği siste
Tek kürekli bir teknede sesin
Tıngır mıngır şarkısını mırıldanır
Öbür günün rezerve çoktan
Aynı sen aynı
Yılı da tamamlasan ömrü de
bir salıncaktır sallanır
Ali İhsan Konuklu
Ali İhsan Konuklu
Bismillah...❤️
Zamanın Kimliği: Ebediyet mi, Emanet mi?
İnsan, her nefesiyle aslında bir "tercih" yapar. Hayat denilen bu kısa yolculukta, valizimize neyi doldurduğumuz, pusulamızı hangi yöne çevirdiğimizle ilgilidir.
Namaz, bu pusulanın ebediyeti gösteren ibresi, zamanın içine atılmış birer demir çapadır.
Eğer bir müslüman’ın hayatında bu çapalar yoksa, ruh dünya denizinin dalgaları arasında savrulmaya mahkûmdur.
1. Vaktin Esareti ve Tercihin Ağırlığı
Günün şafağında, öğlenin sıcağında ya da gecenin sessizliğinde huzura durmamak; aslında zamanı sadece "dünya" için rezerve etmektir. "Vaktim yok" demek, "Vaktimi sonsuzluk için değil, sonlu olan için harcamayı seçtim" demenin örtülü bir itirafıdır.
Beş vakit namazın olmadığı bir hayat hikayesinde, ana karakter sadece mülk biriktiren, kariyer peşinde koşan veya nefsinin anlık hazlarını doyuran "dünyalı" bir figüre dönüşür. Ahiret, bu senaryoda sadece bir dipnot, bir "belki" olarak kalır.
2. Secde: Dünyadan Firar, Hakikate Varış
Namaz, insanın gün içinde dünyadan beş kez istifa etmesidir. Alın secdeye değdiğinde, yerçekimi sadece bedeni değil, ruhun üzerindeki dünya yüklerini de aşağı çeker. Secdesiz bir hayat, bu yüklerin sürekli omuzda taşınmasıdır.
İnsan, namazı hayatından çıkardığında aslında Allah’ı değil, kendi huzurunu dünya metaına kurban etmiş olur. İstediği şey, sadece "burası"dır; çünkü "orası" için ayıracak bir secdesi bile kalmamıştır.
3. Ahiretin Aynası Olarak Amel
İman, bir tohumdur; amel ise o tohumun çatlayıp toprağın üzerine çıkmış halidir. Tohumun varlığına inanmak, meyve yiyeceğinizi garanti etmez. Eğer bir ağaç çiçek açmıyorsa, kökündeki suyun veya toprağındaki canın eksikliğinden söz edilir.
Namazsız bir iman iddiası da çiçek açmayan bir ağaç gibidir; gövdesi dünyada kalır, meyvesi
kalbi rezerve olanın ;
Bakmasında
Gülmesinde
İçmesinde
Yemesinde
Yürümesinde
Düşüncesinde ;
Yari olmalıdır …..