Nisa Altınışık
@rhinestone
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
64 Kare, Cosmos
Sağ ol, sağ oldukça var olacaksın. İstersen olma yine de var olacaksın; puslu anılarda, zihnin yosun bağlamış kenarlarında veya yalnızca zamanın eskiden sana ayrılan boşluklarında.
Hey, bize de yer ayırın zamanda! Şüphesiz puslu anılarda bile var olamıyoruz biz. Yosunlar bizleri aralarına almıyor, zaman yaşatması gerekeni öldürüyor, unutuluyoruz. Zihnin karanlık köşelerinde benliğimizi arıyoruz, bulamıyoruz, kimse gelmiyor, aramıyor. Yaşıyorsan varsın bu devirde cosmos, ölülere kimsenin zihninde yer yok, her biri çeşitli manipülasyonlara maruz kalmış ve onlar da ne yapacağını şaşırmış durumda. Kimse görmüyor, kimse duymuyor ve biz ısınmak için ellerimizi birbirine sürtüyoruz. Yalnızız, ellerimizden başka kimsemiz kalmamış, ısınamıyoruz, uykumuz geliyor ancak gözlerimizi kapadığımız anda ölürüz. Direniyoruz, en çok sen direniyorsun cosmos, her şeyi içinde barındıran sen, çok zor olmalı. Şimdi cılız ışıklar vuruyor pencereden içeri; yapay, çirkin, turuncu ışıklar. Ay gibi beyaz olsalar ne olurdu sanki? Taklit edilen göz önünde olur diye mi korktular? Ya neden! Başka sebebi yok ki, tabii ki bu yüzdendi. Zaman tükenir, gün biterken rakamlı yabancı dil öğreniyor, 64 karelik hayat oyunumu oynuyorum.
Esmer kız, bipolar kız ve kömür gözlü kız aynı dakika içinde masaya oturdular. Geleneksel her yıl uğranan mekanda her geçen yıl daha da gençleşip güzelleşerek buluşuyorlardı. Sırasıyla; aile sorunları, hayat trafiği, aşk hayatını anlatıyorlardı. Toplandıkları zaman çoğunlukla bir şey yemezlerdi ancak o akşam milkshakelerin eşlikçisi olarak daha rahat pişmanlıklarını kusmak adına acılı ekşili çerez tabağı siparişlerinin gelmesini beklediler. O tabak asla gelmedi ve bizim kızlar her şeyi midelerinde tutarak meczuplar misali süzülerek uzaklaştılar. İşletme sahibinin yaptığı en büyük kötülüktü bu fikirlerince. Asla tekrar bir araya gelmediler.
Tüm savaşlar, barışlar, acılar, mutluluklar ve daha niceleri bizim içimizde yaşandı ilahi kozmos. Bana teselli olmak adına gözyaşı döktüğüm her saniye yüzlerce, belki de binlerce yıldızı ölümüne terk ettin. Geçirdiğim her güzel saniye için yeni nebulalar doğurdun. Ne zaman özkıyımımı planlasam her bir düşünceyi benden uzaklaştırmak adına ölüme terk ettiğin yıldızların kütlelerini kendi üzerlerine çökerttin, böylece devasa canavarlar var oldu her bir galaksinin merkezinde. Bütün heyecanlı anlarımı ölçmek adına ve diğer yıldız cesetlerini çürütmemek amacıyla pulsarlar armağan ettin bana.
Tapılası kozmos, biz seninle her şeyiz, ne sen bensiz ne de ben sensiz var olabiliriz. Benim içimde bir sen var, senin içinde bir ben var ve bizler günün sonunda uyumaya çalışırken elektromanyetik radyasyon ışınlarımızı daima titreştiriyor olacağız.