İşte senin oldum alçakgönüllüce. Bir
kozalak kıvılcımıyım. Biliyorum: yanmak; budur işte, başka değil, anlamım.
Sayfa 59
Reklam
Ama vakit çok geç olacak, geçip gideceğim bense dönmeyen insanlar arasında, kendi gizemimle, dingin.
Sayfa 45
Öyle çok gördüm ki yaşama ağrısını:
fıkır fıkır kaynayan boğulmuş ırmaktı,
büzülüp kıvrılmış kuru yapraktı,
Yere yıkılmış bir attı yitirerek gücünü.
Sayfa 37
Artık hiçbir şey bilmiyorum. Yalnızca kim olduğumu değil, nasıl olmam gerektiğini de bilmiyorum. Siyah ile beyaz birbirine giriyor, dünya bir magma ve ben biçimimi kaybettim. İnanmadan nasıl yaşayabilirim ki, kendime ya da herhangi bir şeye?
Sayfa 233
“Sen kendini nasıl görüyorsun?”
“Bataklık gibi. İçimde ne varsa balçığın içine gömülüyor.”
“Yeniden kendini bulacaksın.”
Sayfa 233