Uzaktan bir müzik kutusundan duyulan, şarkı, “bedenini dik tut, ruhunu dik tut!” diyordu.
Sayfa 199
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Korkuları olan yalnız ve umutsuz kimseler için en iyi çare dışarı çıkmak, yalnız kalabileceği, gökyüzü, doğa ve tanrıyla başbaşa kalabileceği herhangi bir yere girmek. Ancak o zaman her şeyin olması gerektiği gibi olduğunu hissedebiliyor insan.
Sayfa 197
Sanırım baharı içimde hissediyorum. Bahar uyanışını bedenimde ve ruhumda duyuyorum. Kendimi toplamak zorundayım, normal davranabilmek için. Kafam tamamen allak bullak, bilmiyorum okumak, yazmak ne yapmam gerektiğini, sadece özlüyorum…
Sayfa 187
Yüzünü önümde öyle net bir şekilde gördüm ve biliyorum ki; içimde başka hiç kimse böyle yer edemez.
Sayfa 168