asena
@roadstobeirut
Travma sonrası büyüme modellerinin birçoğu şema yeniden yapılanmasının üzerinde durmaktadır (Tedeschi, 1999). Janoff-Bulman (1992)‘ın birçok modele temel olan şema yeniden yapılanmasına göre insanların temelde kendilerine ve dünyaya dair varsayımları vardır. Bu varsayımlar dünyanın iyi bir yer olduğu, dünyanın anlamlı olduğu ve kişinin kendisinin değerli ve dayanıklı olduğudur (akt. Matthews ve Marwit, 2004). Başka bir deyişle Janoff- Bulman‘a göre olaylar üzerinde kontrolleri olduğuna, kötü şeylerin kendi başlarına gelmeyeceğine, hayatın tahmin edilebilir ve anlamlı olduğuna, kendilerinin değerli olduğuna ve diğer insanların da iyi olduğuna inanırlar. Fakat travma yaşantısı bu varsayımlarla örtüşmez (akt. Afflect ve Tennon, 1996). Bu durumda kişilerin bu varsayımları yıkılır ve yerine yeni varsayımlar koymaları gerekir. Çünkü bu yaşantı ile birlikte dünyanın güvenilir ve tahmin edilebilir bir yer olduğu varsayımı yanlışlanmış ve kişinin ve çevresindekilerin dayanıklı, dokunulmaz olmadığı gerçeği ile yüz yüze gelinmiştir. Bu farkındalıklar kişinin hayatının çeşitli alanlarında değişiklikler yapmasını sağlayabilir (akt. Tedeschi, 1999).
Terapi modelleri hk.Psikoloji
Kontrollü sonuç çalışmaları ilginç bir şekilde farklı psikoterapi uygulamaları arasında küçük farklar olduğunu göstermektedir. Aktif terapilerin birbirleriyle karşılaştırıldığı meta analiz çalışmaları incelendiğinde küçük veya
önemsiz etkiler görülmektedir (Luborsky vd., 2002). Luborsky, Singer ve Luborsky (1975) bu durumu Alice Harikalar Diyarında adlı masaldaki Dodo kuşunun hükmüne benzetirler. Alice Harikalar Diyarında adlı masalın bir sahnesinde, Dodo kuşu bir koşuda yarışanları değerlendirir ve «herkes kazandı,
herkes ödül almalı» diye hükmeder (Norcross ve Goldfried, 2005). Psikoterapi sonuç çalışmalarının durumu da Dodo kuşunun hükmünden farklı değildir. Her nasılsa tüm terapiler kazanmaktadır
“Self as context” is the simple idea that an individual is not his or her experiences, thoughts, or emotions. Instead of being one’s experiences, the “self as context” process rests on the idea that there is a “self” outside of one’s current experience. In other words, we are not what happens to us. We are the ones experiencing what happens to us.