Kaybolmak istemiştim bir zamanlar
Kapının arkasında yokum demiştim
Ve divanın altında da.
Bulamazsınız ki artık beni,
Hayatın ortasında.
Kaybolmak istemiştim bir zamanlar
Beni kimse bulamazdı
Tanrı’nın arkasına saklansam.
O Kocamandı, en kocamandı o.
Bir kız çocuğunun hayalleri kadar
Şuracıkta, tam şuracıkta; başka bir ifadeyle zihnin enderinlğinde yani bileceğin kalbimde bir kıpırtı sevgi dolu bir sancı filizleniyor. Bu hissiyata yaşam, umut adını verdi karanlık düşüncelerim. Dahası Mesut bir tesadüfün etkisiyle yeşeren sevgi dolu bir yaşamdı; Bir hayata gizlenmiş karanlık bir evrenin ışığıydı onunkisi... hani baharın gelişi der ya! börtü böcek karışır doğaya, canlı alemi oynaşmaya, bağrışmaya başlar her dilden.. kuruyan dere akar sevinçle, aşkla.. işte acı dolu derinliklerde olan yaşamım bir anda canlanıverir. Onun anlarında. Her anında yeni bir heyecan, her sesinde yeni bir umut, her soluğunda yeni yaşama adım, her bir zerresinde sonsuz olasılıklar içeren güzellikler diyarı... yine acımlayım, yalnızım Ve de ölüyorum... kuşun yuvasını yaktığım için... bir hiç ettiğim için sonsuz evrenimi... oysa ki o her şeyin en önemlisi ve en iyisiydi... biliyorum seni hep eksik yaşıyorum... en önemlisini en azını yaşıyorum...