bu akşam, kalbim ve midem paramparça, sonunda kendi kendime hayatın belki de bu olduğunu söylüyorum. fazlasıyla umutsuzluk. ama aynı zamanda, güzel bir iki an. zamanın aynı olmadığı.
satırlar kendi demiurgos'ları olduğunda; ben farkında olmadan, mucizevi bir şekilde irademden kaçan cümlelere kağıdın üzerinde tanık olduğumda; ve bana rağmen kağıda dökülerek, bilmediğim ve istemediğim şeyi farkına varmadan bana öğreten bu acısız doğumdan zevk alıyorum. beni yönlendiren ve taşıyan bir kalemi, samimi şaşkınlıkların verdiği mutlulukla, zahmetsizce ve kesinlikten uzak izlemek hoşuma gidiyor.