büşra
@rosedaws
sadece kaliteli okurlar
Kişisel Bir İnceleme1000Kitap
Kitaba ilk başladığımda açıkçası biraz sıkıldım. Tam bir önsöz olmayan, sanki başta oyalayan bir konuşma varmış hissi uyandırdı. Bu yüzden kitaba ısınmam zaman aldı. Ancak ilerledikçe bu duygu yerini bambaşka bir hâle bıraktı.
Beyhan Budak bu kitapta bana hiçbir zaman bir psikolog gibi yukarıdan seslenmedi. Daha çok iki insanın karşılıklı oturup sohbet ettiği bir hâli vardı. Danışan–psikolog ilişkisi değil de, sanki iki taraf da yaşadıklarını ortaya koyuyor, empati kuruyor ve birlikte düşünüyor gibiydi. Bu sohbet havası benim çok hoşuma gitti.
Hayatta yaşadığımız deneyimler, iletişim problemleri, insanlarla ve kendimizle ilgili hissettiğimiz karmaşık duygular oldukça yalın bir dille ele alınmış. Zaman zaman verilen örnekler de anlatılanları daha gerçek ve tanıdık hâle getiriyor. Özellikle arkadaşlık konusu beni fazlasıyla düşündürdü. Çünkü bu, benim en çok zorlandığım alanlardan biri.
Kendi sınırlarımı fark edip bunu mesafe olarak yansıttığımda, eskisi gibi olmadığım için bir anda “kötü insan” olduğumu hissettiğim çok oldu. Kendimi ifade etmeye çalışıyordum ama karşı taraf anlamadığında suçu yine kendimde arıyordum. Bu durum kitabı okurken sık sık karşıma çıktı ve ister istemez kendi hayatımla bağ kurdum.
Son sayfalarda karşıma çıkan bir alıntı ise beni gerçekten sarstı:
“Bize zarar verdiğini düşündüğümüz her insanı hayatımızdan çıkarırsak yalnız kalırız… Aşırı yalnızlık, yani kaliteli yalnızlık, kaliteli bir depresyona sebep olabilir.”
Bu cümle beni uzun uzun düşündürdü. Çünkü son dönemlerde bana faydası olmayan, varlığıyla yokluğu bir olan ya da en baştan bunu belli eden insanlarla iletişimi kestim. Kendimi anlatmaya çalışmak istemiyorum artık. Önce sınırlarımı koyup bir süre gözlemliyorum, sonra o kişinin hayatımda durmasını istemiyorsam tamamen çıkarıyorum.
Beyhan Budak bu kitapta bana hiçbir zaman bir psikolog gibi yukarıdan seslenmedi. Daha çok iki insanın karşılıklı oturup sohbet ettiği bir hâli vardı. Danışan–psikolog ilişkisi değil de, sanki iki taraf da yaşadıklarını ortaya koyuyor, empati kuruyor ve birlikte düşünüyor gibiydi. Bu sohbet havası benim çok hoşuma gitti.
Hayatta yaşadığımız deneyimler, iletişim problemleri, insanlarla ve kendimizle ilgili hissettiğimiz karmaşık duygular oldukça yalın bir dille ele alınmış. Zaman zaman verilen örnekler de anlatılanları daha gerçek ve tanıdık hâle getiriyor. Özellikle arkadaşlık konusu beni fazlasıyla düşündürdü. Çünkü bu, benim en çok zorlandığım alanlardan biri.
Kendi sınırlarımı fark edip bunu mesafe olarak yansıttığımda, eskisi gibi olmadığım için bir anda “kötü insan” olduğumu hissettiğim çok oldu. Kendimi ifade etmeye çalışıyordum ama karşı taraf anlamadığında suçu yine kendimde arıyordum. Bu durum kitabı okurken sık sık karşıma çıktı ve ister istemez kendi hayatımla bağ kurdum.
Son sayfalarda karşıma çıkan bir alıntı ise beni gerçekten sarstı:
“Bize zarar verdiğini düşündüğümüz her insanı hayatımızdan çıkarırsak yalnız kalırız… Aşırı yalnızlık, yani kaliteli yalnızlık, kaliteli bir depresyona sebep olabilir.”
Bu cümle beni uzun uzun düşündürdü. Çünkü son dönemlerde bana faydası olmayan, varlığıyla yokluğu bir olan ya da en baştan bunu belli eden insanlarla iletişimi kestim. Kendimi anlatmaya çalışmak istemiyorum artık. Önce sınırlarımı koyup bir süre gözlemliyorum, sonra o kişinin hayatımda durmasını istemiyorsam tamamen çıkarıyorum.
Bize zarar verdiğini düşündüğümüz her insanı hayatımızdan çıkarırsak yalnız kalırız. Popüler bir ifade var sosyal medyada sık paylaşılan; "Bana kötü hissettiren kalabalıklardansa kaliteli yalnızlığı tercih ederim," diye. Ancak aşırı yalnızlık, yani kaliteli yalnızlık kaliteli bir depresyona sebep olabilir. İnsanların kötü huyları olabilir, bize zarar veren tarafları da olabilir. Ancak her zararlı insanı
hayatımızdan çıkarmak zorunda değiliz; kendimizi koruyabileceğimiz bir mesafeye almak ve teması azaltmak, birini hayatımızdan çıkarmadan önce uygulayabileceğimiz yöntemlerden biridir.
Karşılaştığım bazı insanlar roman okumadıklarını, çünkü romanın vakit kaybı olduğunu, sadece kurgu dışı ya da kişisel gelişim tarzında kitaplar okuduklarını söylemişlerdi. Bu bana şaşırtıcı geliyor, çünkü zaten sorumluluklarımızı yerine getiren bir insansak bir pazar günü evde kendimizi kurgunun dünyasına kaptırmak da insana kişisel anlamda çok şey katabilir. Edebî, tarihî, bilimkurgu, polisiye roman, romans ya da macera romanı okumak da insanı geliştirir. Ancak "Her yaptığım bir işe yaramalı," bakış açısı insana içten içe zarar veren bir yaklaşımdır.
Acı ama gerçek.1000Kitap
Değersiz hissederken değerliymiş gibi davranmaya çalışmak gerçeklikle çelişmemize ve dış dünyaya düşmanlık hissi beslememize neden oluyor. Ve bu, uzun vadede, yalnız başımıza kalıp küskün ve öfkeli bir şekilde aynanın karşısında, "Ben değerliyim, çok özelim, kendimi seviyorum," demek hâline dönüşüyor. Bence bu trajikomik bir hâl...